Έκτακτος είδησις
Έρχεται λοιπόν ο Podycaster στην καθιερωμένη μας συνάντηση και όπως ξεκινάει να αφηγείται τις φανταστικοζουμεροσπαρταριστές περιπέτειές του, τον κόβω και του πετάω την ιδεάρα μου. “Ρε συ Κάστερ, κάποια στιγμή πρέπει να κάνουμε και μια ραδιοφωνική εκπομπή, να μάθει ο λαός τι ακούς αυτόν τον καιρό.”
“Με τίποτα” μου λέει. “Μην είσαι κότα ρε χάμστερ.” “ΟΚ”, μου απαντάει, “αλλά έχω μια καλύτερη ιδέα. Θα το κάνουμε τώρα και θα το κάνεις εσύ.” “Εγώ;” “Ναι, εσύ.” “Όχι, εσύ.” “Όχι, εσύ.’’ “Επιμένω εσύ”. “Πιστεύω καλύτερα εσύ.” Μετά λοιπόν από καμία ντουζίνα πινγκ πονγκ ανταλλαγών με το μπαλάκι να γράφει “Όχι, εσύ”, λες και είμαστε κανένα ερωτοχτυπημένο ζευγαράκι που σαλιαρίζει στα κουτοπόνερα κινητά του, βρήκαμε τη λύση για να σταματήσει αυτή η λούπα.
“Θα [00:01:00] διαλέξω εγώ τα τραγούδια”, λέει ο Κάστερ “και εσύ θα βάλεις την πρόζα. Εγώ το τραλαλά, εσύ το μπλα μπλα. Πάει;” “Πάει” του λέω. “Αλλά ρε συ, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, μήπως τσινίσει ο λαός με αυτή την παρενθεσάρα; Περιμένει με αγωνία να μάθει τι έγινε στο λύκειο.” “Έλα τώρα, μην είσαι… κότα ρε άνθρωπε. Δεν κάνουμε και τη Λάμψη. Είσαι ή δεν είσαι γητευτής και λογομάστορας; Θα τα πεις σαν λάλο πετροκότσυφο, θα τα πασπαλίσεις και με αυτά τα ακαταλαβίστικα που ποστάρεις και γίναμε. Ωραία κομματάκια θα βάλουμε, πένα θα περάσουμε. Ήρθε η ώρα της επιστροφής σου.” Και με έπεισε. Ανάβω λοιπόν τη λάμπα την τρελή του on air στο στούντιο για να ονειρευτούμε σαν τον Καραγκιόζη. Το λευκό σεντονάκι μας λείπει.
Φίλες και φίλοι, μόλις συντονιστήκατε στον Ποντικάστερ FM. Εξαιρετική επιλογή. Είμαι ο Κώστας Κόλιας και θα περάσουμε μαζί τα επόμενα [00:02:00] πολύτιμα λεπτά της μοναδικής σας ύπαρξης. Θα σας κάνω να ξεχάσετε τα προβλήματά σας γιατί απλά θα σας ζαλίσω με τα δικά μου. Είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή -πάντα ήθελα να το πω αυτό- της Podcaster Productions.
Όχι playlist στα ραδιόφωνα, όχι σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές. Θα παίξω καινούργια κομμάτια, φρέσκα σαν αυγά ημέρας, αλλά και παλιότερες μουσικάρες από τα eighties, τα nineties και τα zeros. Βάλτε και μια ολίγη από αειθαλή classics, παλαιωμένα σε δρύινα βαρέλια με scratch και βινυλιακές ρυτίδες. Θα σπάσω το κεφάλι μου να θυμηθώ πέντε πράγματα που ξέρω γι’ αυτά και θα καρυκεύσω, ναι, καλά ακούσατε, με ζούμερο-σπαρταριστά περιστατικά από τη μεγαλειώδη θητεία μου στις δισκογραφικές.
Κι αν ξεφύγει και κανένα κλισέ, συγγνωμήστε μας, αλλά έχουν περάσει κι άλλοι πριν από εμάς και πρόλαβαν και τις καλές θέσεις και τις καλές ατάκες.
Μαζί θα προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε πόσες πόρτες έχει η ζωή, πόσο κάνει φτωχός πλην τίμιος, γιατί τα φλαμίνγκο είναι ροζ και αν έχει όντως τσαλαπετεινούς στο Γουαϊόμινγκ. [00:03:00] Τελειώσαμε λοιπόν με το ζέσταμα. Ας μπούμε στον αγωνιστικό χώρο. Ώπα λίγο. Η εκπομπή ενδέχεται να περιέχει μερικές αλήθειες και δύο τρία κολλητικά ρεφρέν.
Ακούστε υπεύθυνα. Πάμε λοιπόν μαέστρο με την εκπομπάρα
Ξεκίνημα με booker T and BMGs και green onions. Κάθε φορά που το ακούω σκέφτομαι ποια θα μπορούσε να είναι η αντιστοιχία του στα ελληνικά. Ακούτε τη μεγάλη επιτυχία “Μοβ Σκόρδα” από τον Κώστα Κ και τους Γιοταχίδες. Περνάει; Γράφει. Γράφει. Θα το βάλω και στο AI να το κάνει βίντεο κλιπ. ΟΚ, έχουμε να ανταγωνιστούμε τα κλιπάκια στο Sora με την βασίλισσα Ελισάβετ να τυλίγει πιτόγυρο έξω από το Μπάκιγχαμ, αλλά κάτι θα καταφέρουμε πιστεύω.[00:04:00]
Στο ξεκίνημα του πάντως το AI ήταν κάπως πιο ψαρωμένο. Τηρούσε τα προσχήματα ρε παιδί μου και δεν σου έφτιαχνε παραδείγματος χάρη φωτό με τον Πελέ και τον Μαραντόνα να παίζουν μπαλίτσα, ενώ τώρα που ξετσιπώθηκε μπορεί να βάλει τον Έλβις να παίζει τάβλι με τον Φρέντι Μέρκιουρι στο καφενείο της γειτονιάς και τους συνταξιούχους να χτυπάνε παλαμάκια στον ρυθμό του We will rock you.
Δοκιμάστε το. Ας αφήσουμε όμως την τεχνητή νοημοσύνη και τη φυσική ανοησία στην ησυχία τους, για να περάσουμε σε κάτι πιο χειροπιαστό.
Τριηπειρωτική συνεργασία – έκπληξη και ένα αποτέλεσμα απογειωτικό που κάνει πανικό. Η κλάψα του Teddy Swims, τα μπιτάκια του David Guetta και η φωνάρα της Tones And I (Μα είναι όνομα αυτό ρε κορίτσι μου;) που τα δίνουν όλα και στο βίντεο του κομματιού φαίνονται να το απολαμβάνουν και να συνειδητοποιούν ότι αυτό που έχουν στα χέρια τους είναι ά-χα-στα. Καταδικασμένο να γίνει [00:05:00] ψωμοτύρι. Τρία gone, ένα για τον κάθε συντελεστή και τρικούβερτο γλέντι με Gone Gone Gone.
Το άλλο μισό των Last Shadow Puppets έχει νέο άλμπουμ : Sunlight in the Shadows. Ένα θεματάκι με τις σκιές, το έχουμε εδώ πέρα. Το έχει φτιάξει μαζί με τον Dan Auerbach των Black Keys και το πρώτο single είναι το Love is Cruel. Τι θέλει ο λαός; Ένα ωραίο ριφάκι στην κιθάρα και ένα ρεφρέν για αγάπες και έρωτες.
Απλά τα πράγματα. Myles Kane, Love is Cruel.
Λίγο πριν έρθω για την εκπομπή εδώ στο ραδιομέγαρο της Podycaster Productions, έκανα το πρωινό μου αερόβιο by the sea. Οι μυρωδιές από τους φούρνους μπερδεύονται [00:06:00] με αυτές από τα κάρβουνα στις ταβέρνες που ετοιμάζονται να ταΐσουν τις ορδές των υπερτουριστών ενός ακόμη Σου Kου. Έτσι ακριβώς μιξάρονται και οι μουσικές.
Από τη μία ο Brian Ferry στο κινητό μου και από την άλλη το «καλέ ποιος είναι αυτός» από το ραδιοφωνάκι στον υπαίθριο πάγκο με τα ζαρζαβατικά και τα μέλια. Παρόλο που το βίντεο έχει γυριστεί σε γνώριμα μέρη και locations και η Ανδρομάχη μου είναι ιδιαιτέρως συμπαθής, επιλέγω Brian Ferry και τη διασκευή του στο “Ας κρατήσουν οι χοροί”, Don’t Stop the Dance.
Θυμάμαι λοιπόν τα αναλογικά χρόνια, τότε που είχε έρθει να παίξει στον Λυκαβηττό, τα media που διαφέντευαν τον τόπο και ήταν οι επιδραστές-influencer της εποχής, τον είχαν κράξει επειδή φορούσε άσπρη κάλτσα. Η εκδίκηση, λένε, είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Στην περίπτωση τους είναι ένα πιάτο που φοράει παντόφλα και άσπρη κάλτσα. Δυνατό combo. Τα σέβη μου στους Nέοι.[00:07:00]
Αυτός είναι ο Baxter Dury που τελευταία σηκώνει σκόνη με το άλμπουμ Albaroni. Αλμπαρόνι. Θα μπορούσε να είναι και ελληνική λέξη, ε? Πού είσαι ρε αλμπαρόνι, εεε; Τι έγινε ρε αλμπαρόνι; Χαθήκαμε ρε ψυχή. Καλά αυτός είναι μεγάλο αλμπαρόνι. ΟΚ, το σταματάω πριν το πεθάνω το αστείο. Ακούμε το Alpha Dog. Τα αστειάκια με σκυλιά και τραγούδια κομμένα.
Ο Κώστας Κόλιας ανακατεύει χαζομάρες, μουσικάρες και κουκουνάρες ζωντανά εδώ στον Podycaster FM. Μαγαζί γωνία με όλα τα καλούδια, όλα μέσα στη χύτρα του ραδιοφωνικού Πανοραμίξ και… μαγικός ζωμός για όλους.
Black Keys για τη συνέχεια. Δύο γειτονάκια από το Akron, μια [00:08:00] βιομηχανούπολη στην πολυτραγουδισμένη πολιτεία του Ohio. Το Akron είναι η πρωτεύουσα των ελαστικών. Κάθε γωνιά και βουλκανιζατέρ. Δεν μένεις από λάστιχο στο Akron. Ενώ οι συγχωριανοί τους ιδρωκοπάνε στις φάμπρικες και τα λαστιχάδικα της περιοχής, αυτοί κάνουν μουσική.
Δεκατέσσερα χρόνια μετά το Lonely Boy έρχεται το Baby Girl. Το βρίσκουμε στο δέκατο τρίτο και φαρμακερό άλμπουμ τους No Rain, No Flowers. Προφανώς, αφού όλοι ξέρουν ότι δεν ζει ο ανθός στην αμμουδιά, ούτε το ψάρι στη στεριά. Όταν τα λέγαμε εμείς αυτά, στο Akron χόρευαν ακόμη το χορό της βροχής. Black Keys, Baby Girl.
Με έχει φάει λοιπόν ο podcasting. Να σας πω την ιστορία με τον Λάνθιμο.
Αυτά που θα εξιστορήσω έγιναν πριν ξεκινήσει η Λανθιμιάδα με την τελετή των χρυσοπίκιλτων [00:09:00] υδρογείων για το Poor Things. Αξημέρωτα με παίρνει τηλέφωνο ο Γιώργαρος έτσι για να χτενίσουμε λίγο το λόγο για την απονομή. Το διαβάζω… “Τι είναι αυτά ρε;” του λέω. “Θα είναι στο πρώτο τραπέζι ο Springsteen και εσύ θα μοιράζεις thank you σε cast and crew και God & family? Τι είσαι; Καμιά αποτοξαρσμένη δευτεράντζα από το West Coast; Είσαι ή δεν είσαι ο Yorgos; Κάτσε να τα πιεις με το αφεντικό και όταν θα έχετε χαλαρώσει πες του σε παρακαλώ να έρθει και εδώ για κανένα λαϊβάκι. Μην τρέχουμε στας Ευρώπας τώρα στα γεράματα. Good luck και φιλιά στην Emma.” Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Τα έχετε δει στις οθόνες σας.
Ακούμε ένα από τα ογδόντα τόσα τραγουδάκια του επταπλού Lost Albums με ακυκλοφόρητα κομμάτια του Springsteen. Μας τσάκισες ρε Μπρους. Τα υπόλοιπα άμα πάρουμε κανένα ρεπό.
Ερώτηση: [00:10:00] Χρειαζόμαστε άλλο ένα τραγούδι με τίτλο Σουζάν; Άμα είναι σαν το επόμενο, φουλ ναι. Mark Ronson και Raye. Η Raye ανησυχούσε λόγω των συγκρίσεων με την Amy Winehouse, με την οποία είχε συνεργαστεί παλιά ο Mark Ronson, αλλά της λέω τα σοφά λόγια του Τόνι Σφήνου: “Είσαι μάγκας, Ρέι. Μην τρελαίνεσαι, θα το σκίσεις το κομμάτι.”
Μια Σουζάν περιποιημένη στο τέσσερα. Κο-μμά-τα-ρα.
Είστε καρφωμένοι στο Bodycaster FM. Ο Κώστας Κόλλιας μιξάρει, κομεντάρει, ποστάρει και ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για ιστορικές ταινίες, σειρές εποχής. Πείτε τις όπως θέλετε. Τροία, Σπάρτακος, Μπεν Χουρ, Κλεοπάτρα, Μάρκος Αντώνιος, Βίκινγκς. Είμαι μέσα; Είμαι μέσα. Έχω πάει; [00:11:00] Έχω πάει. Με ενοχλούν οι ανακρίβειες; Εξαρτάται.
Δεν περιμένω με το φτυάρι στη γωνία, όπως με έχουν κατηγορήσει, αλλά μερικές φορές ρε μπαγάσιδες, ρε μπαγάσιδες, δεν έχετε ιερό και όσιο. Περνάμε λοιπόν στο αγαπημένο μου φτυάρι, τη φοβερή φλόπα του Netflix, τη σειρά για τον Μέγα Αλέξανδρο. Λίγο πριν αιματοκυλίσει τα Γαυγάμηλα, ο Άλεξ(Άλεξ τον φωνάζουν οι κολλητοί του στη σειρά) στον καθιερωμένο ψυχωτικό λόγο προς το στράτευμα ρωτάει στρατηγούς και πρωτοπαλίκαρα αν είναι μαζί του.
Όλοι μαζί τότε υψώνουν τις γροθιές και αναφωνούν: προσοχή στον τονισμό. “Νάι, νάι, νάι.” Μέγα λάθος, ψέμα και ανακρίβεια, αφού στην πραγματικότητα είπαν “Όπα νίνα νάι, νάι, νάι” και όρμηξαν τραγουδώντας για το πεδίο της μάχης για να πάρουν φαλάγγι τους οχτρούς. Τα υπόλοιπα μας τα είπαν στο σκολείο.[00:12:00]
Πάμε τώρα πίσω στα χρόνια της επαγγελίας στη δισκογραφία, τότε που ξετρυπώναμε γκρουπάκια από την παγωμένη Φινλανδία και τα κάναμε γνωστά στο πανελλήνιο. Μια επιτυχιούλα από αυτές που κατάφεραν να αντέξουν στο πέρασμα του αδυσώπητου χρόνου για να δουν τον μπάρμαν να γίνεται mixologist και τον μπουφετζή barista να ετοιμάζει μονοποικιλιακούς καφέδες. Πού ‘σαι παιδί, ένα child is my name παρακαλώ
Kemopetrol. Τραγουδούν για immortal angels dressed up as junkies. Ωραίες κουβέντες, ωραίες εποχές. Child is my name.
Διαβάζω λοιπόν, έχω αυτό το κακό συνήθειο ακόμη και αλιεύω ότι τα καταστήματα λιανικής του μέλλοντος είναι τα unattended stores, χωρίς υπαλλήλους που λέμε και στο χωριό. [00:13:00] Θα τα βλέπουν αυτά οι Ικαριώτες και θα γελάνε, κυρία μου. Πριν από πολλά χρόνια, πριν το GPS, το Airbnb και τον υπερτουρισμό, λίγο έξω από τις Ράχες, στον περίφημο φούρνο χωρίς φούρναρη, ρωτάγαμε ο ένας τον άλλον: “Πόσο κάνει η φραντζόλα; Πού αφήνουμε τα λεφτά;”
Τελειώνουμε με το ίδιο χρώμα που αρχίσαμε και ακούμε “Μοβ” από Monokeros. Τοπικό προϊόν, local εκατό τα εκατό. Και ο λόγος που το διαλέγω είναι γιατί βλέπω στα credits “δημιουργός Νίκος Κόλιας”. Συνεπωνυμία. Πρέπει να ρωτήσω τις θείες στο χωριό μήπως είμαστε σόι.
Αυτό ήταν [00:14:00] φίλες και φίλοι. Την ιδρώσαμε τη φανέλα. Πάμε για διατάσεις και αποθεραπεία. Ο Κώστας Κόλιας πάτησε το play εδώ στον Podycaster FM. Τα είπε και τα ελάλησε και αμαρτίαν ουκ έχειν. Ελπίζω να το είπα σωστά. Μερσί για την ακρόαση. Τα λέμε σύντομα ξανά εδώ στο λημέρι του Podycaster. Μέχρι την επόμενη φορά ό,τι είπαμε!
Όπα παιδιά! Πάρ’ τε και το podcasterόγραφο σας.
Θυμάστε την εποχή που είχαν πρωτοβγεί τα social και υπήρχαν κάτι τεστάκια που έβαζες το ονοματεπώνυμό σου και σου έβγαζαν το rock όνομά σου, το heavy metal, το blues, το rap, το ινδιάνικο όνομά σου και διάφορα άλλα τέτοια; Τα δικά μου λοιπόν έβγαιναν όλα χάλια. Πάρ’ το ένα, χτύπα το άλλο. Έτσι σκέφτηκα λοιπόν εκεί την εποχή του covid ήτανε ή του covid παρά κάτι, να [00:15:00] φτιάξω ένα app που θα σου λέει ποιος θα ήταν ο ρόλος και το όνομά σου αν έπαιζες στις Άγριες Μέλισσες.
Τσιφλικάς – Βελησσάρης Ξακουστός.
Δάσκαλος – Κλητόδωρος Λογαρινός.
Εγώ κυρία μου θα ζευγάριζα στα χωράφια και θα ήμουν… ο Κωστάγγελος Λιάκουρας.