Φίλες και φίλοι, είστε συντονισμένοι στον Podycaster FM. Ο Κώστας Κόλιας είναι στο μικρόφωνο και σ’ όλα τα υπόλοιπα. Creator, narrator και music curator.Δεν είναι podcast, δεν είναι κροταλιάς, είναι οι φανταστικοζουμεροσπαρταριστές περιπέτειες του Podycaster.
Για τα επόμενα λεπτά θα ξεχάσετε τα προβλήματά σας, γιατί απλά θα σας ζαλίσω με τα δικά του. Εμπνέομαι από πραγματικά γεγονότα και φανταστικά χάμστερ ή φανταστικά γεγονότα και πραγματικά χάμστερ. Μπλεντάρω εποχές, μιξάρω μουσικές και προσπαθώ να δώσω απαντήσεις σε αιώνια ερωτήματα…
Πώς το κάνω;… Τα περισσότερα μου τα έχει πει ο ίδιος ο Podycaster ή τα βρίσκω από παλιότερες συνεντεύξεις του, τις αναρτήσεις του στα social και τα κείμενα στο blog του. Τα υπόλοιπα; Σως και καρυκεύματα; Μου έρχονται νεροκατέβατα, θα έλεγα, αφού με επισκέπτονται εκεί που άλλοι τραγουδάνε ή απλά πλένονται… Ναι, καλά το μαντέψατε, στο μπάνιο!!!! Και η Αγκάθα Κρίστι δεν το πάθαινε αυτό;
Η ντουζιέρα ρίχνει πάνω μου, εκτός από νερό… dressing & μπαχαρικά. Όχι για τη σαλάτα, ρε… αλλά για να πασπαλίσω μ’ αυτά τις ζουμεροσπαρταριστές περιπέτειες και να τις μεταμορφώσω σε φανταστικοζουμεροσπαρταριστές για τη δική σας απόλαυση. Γιατί το ζουμεροσπαρταριστό, όπως και το τέλειο, είναι απλά… βαρετό.
Ενώ το φανταστικοζουμεροσπαρταριστό, ε, ε, ε;;;;;
Εδώ, όμως, ελλοχεύει ένας μεγάλος κίνδυνος για τον επίδοξο συγγραφέα-ποντκάστερ… Μέχρι να σκουπιστείς… να στεγνώσεις… σκέφτεσαι… «Έχω βρακί στεγνό να βάλω, ποιο T-shirt να φορέσω;» Μέχρι να πας στο δωμάτιο, που είναι το σημειωματάριο, το λάπτοπ, το κινητό, όπου τέλος πάντων κρατάς σημειώσεις με όλες τις ευκολίες της σύγχρονης ψηφιακής εποχής… τσουπ, πάει η ιδεάρα, την έφαγε το σώβρακο… Την έφαγε το σώβρακο, παιδιά! Πραγματικό μακελειό! Άντε μετά να θυμηθείς τι φοβερό και ρηξικέλευθο είχες σκεφτεί, που θα αλλάξει τις νόρμες… της… της… παγκόσμιας λογοτεχνίας. (Τι σας έλεγα;).
Πάμε, όμως, να ξεκινήσουμε, γιατί νιώθω ότι σπαρταράτε σαν το ψάρι… Άσε που θα ξεχάσουμε τι έχουμε να πούμε. Καπετάνιο, βίρα τις άγκυρες… αυτό είναι το ταξίδι!
Όπα, μισό, μισό, μισό… Αν είστε καινούργιοι, λυπάμαι που θα σας το χαλάσω, αλλά αυτό εδώ, ακριβώς επειδή δεν είναι πόντκαστ ούτε κροταλιάς… ακούγεται σε συνέχειες, οπότε μπορείτε να μεταφερθείτε εύκολα και εντελώς δωρεάν στο πρώτο επεισόδιο και να κάνετε το πρωτοποριακό binge casting ή binge listening για να φτάσετε μέχρι εδώ.
Όπως και να ’χει, καλή ακρόαση.
Ο ήρωάς μας είναι ένα χάμστερ στο λύκειο, γιατί, όπως ξέρουμε, όλα τα χάμστερ μετά στο γυμνάσιο πάνε λύκειο. Τι νομίζατε, ότι γυρνάνε όλη τη την ώρα στον τροχό; Που στην πραγματικότητα είναι κύλινδρος… για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.
Αυτά που θα εξιστορήσω έγιναν σε μια εποχή που δίπλα στο τηλέφωνο, στο χολ, υπήρχε ο Χρυσός Οδηγός και η τηλεόραση μόλις είχε γίνει έγχρωμη. Στο σινεμά η Αλιμπέρτη έπαιζε στα Τσακάλια και στη Στροφή… ενώ ο Πάριος κυκλοφορούσε Τα Νησιώτικα… δεν είχαν συναντηθεί ακόμη. Ή, όπως θα ’λεγε και ο Ποντικαστερ, η μαμά του Good Job Nicky δεν είχε γνωρίσει ακόμη τον μπαμπά του Good Job Nicky. Υπήρχε, όμως, από τότε το Ultrex, το ΝΟΥΝΟΥ ήταν πάντα ένα και, αντί για viral, γινόσουν απλά βούκινο.
Ο Ποντικαστερ ενημερώνεται αδιάκοπα για τα μουσικά δρώμενα. Ακούει ραδιόφωνο στο δωμάτιό του, σκληρές do not disturb καταστάσεις, παίρνει κάθε μήνα το Ποπ + Ροκ και στο οπλοστάσιο σε λίγο καιρό θα προστεθεί άλλη μια ιστορική πηγή ενημέρωσης, στην τηλεόραση αυτή τη φορά.
Αλλά ας γράψουμε πρώτα τη δική μας ιστορία…
Ο Κάστερ έχει πια το δικό του στερεοφωνικό, αλλά πρέπει να βρει ένα σχέδιο χρηματοδότησης για την απόκτηση δίσκων. Τότε ο κόσμος αγόραζε μουσική με το κομμάτι, άκουσον άκουσον. Οι εποχές του ελεύθερου streaming και των συνδρομών είναι επιστημονική φαντασία κι ακόμη παραπέρα.
Επειδή, λοιπόν, δεν έχει όρεξη να δίνει λογαριασμό και ν’ απαντάει σ’ ερωτήσεις του στυλ «τι είναι αυτά που ακούς και γιατί το θέλεις τώρα αυτό;» καταστρώνει το σατανικό σχέδιό του. Κρατάει ένα μέρος από το χαρτζιλίκι του στην άκρη και τρώει λιγότερες λιγδιασμένες τυρόπιτες από το κυλικείο του σχολείου. Μόλις συμπληρωθούν οι 330 μεταλλικές δρχ. κάνει την πρώτη επίσκεψή του στο δισκάδικο της γειτονιάς. Εκείνη τη χρονιά κυκλοφορούν albums ο Phil Collins, UB40, Foreigner, Blue Öyster Cult… Υπήρχε, όμως, και μια καινούργια κυκλοφορία από ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα που του είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον. Τότε μπορεί να μην υπήρχε ακόμη ο αλγόριθμος των πλατφορμών, υπήρχαν όμως τα τσαρτς των πωλήσεων σε Αγγλία και Αμερική.
Ο κόσμος το είχε ρίξει γενικά στο μέτρημα από πολύ παλιά, γι’ αυτό από τις σπηλιές φτάσαμε στους ουρανοξύστες. Στα αμερικανικά, λοιπόν, ήταν ένα άλμπουμ που έκανε πανικό. Ούτε μία, ούτε δύο, ούτε τρεις… αλλά 15 εβδομάδες στο Νο. 1. Δεν μπορεί, για να το αγοράζουν τα αμερικανάκια σαν ψωμί 4 μήνες σερί, κάτι θα ’ξιζε.
Κι έτσι, λοιπόν, έφτασε η στιγμή που όλοι περιμένατε.
Ο ήρωάς μας αποκτά το πρώτο του βινύλιο. Κυρίες και κύριοι – drumroll, παρακαλω – το Hi Infidelity των Reo Speedwagon προσγειώνεται στο εφηβικό δωμάτιο και η βελόνα του πικάπ δίνει επιτέλους ήχο σε γλυκανάλατα, ομολογουμένως, φωνητικά και ηρωικά κιθαριστικά σόλο, σε επιτυχίες όπως Keep On Loving You, Take It on the Run. Το ακούει ξανά και ξανά και ανακαλύπτει κι άλλα τραγούδια που δεν είχαν παιχτεί στο ραδιόφωνο. Αυτή ήταν η καλύτερη στιγμή της ακρόασης, η ανακάλυψη του album track, όπως το έλεγαν. Το κομμάτι που δεν είχε ακουστεί πουθενά, αλλά έκανε κλικ στην ψυχούλα του ήρωά μας. Σαν να πέταγε τα μπρατσάκια και βούταγε ξανά για πρώτη φορά στη θάλασσα. Αξία ανεκτίμητη – κλεμμένο.
Με αφορμή το όνομα του γκρουπ ανοίγουμε μια παρένθεση – πώς κι έτσι – για μια γρηγορη αναλυσούλα. Ένα από τα προβλήματα που υπήρχαν σ’ αυτή την πρώιμη περίοδο αναζήτησης (περίοδο χωρίς Γκούγκλ, Σαζάμ, print screen… κι όμως) ήταν ότι όλα βασίζονταν κυρίως σε ένα one-off άκουσμα στο ραδιόφωνο. Όπως ακριβώς μπορεί να μην καταλάβαινες τι έλεγαν οι στίχοι, η περίπτωση misheard lyrics που σας είχα αναφέρει στο πρώτο επεισόδιο, υπήρχε και το misheard band names. Πώς να συγκρατήσεις με τη μία ότι το Suzy Q το έλεγαν οι Creedence Clearwater Revival, πώς να προφέρεις με σιγουριά τους Blue Öyster Cult όταν ακόμη δεν έχεις καν φάει στρείδι; Έτσι κι εδώ, αρχικά, τα ραδιόφωνα τους έλεγαν ΡΕΟ Σπίντγουάγκον, όπως τα φορτηγά. Πατάτα; Και ναι και και όχι. Το όνομά τους το πήραν όντως από ένα μοντέλο στρατιωτικού οχήματος της συγκεκριμένης εταιρίας, που όμως λεγόταν R.E.O. Motor Company, από τα αρχικά του ιδρυτή της. Κουλό. Έχει και το ροκ τα προβλήματά του και όχι μόνο το ροκ, που είναι ξενόφερτο του διαβόλου.
Το φαινόμενο παρατηρείται και στο ντόπιο ρεπερτόριο, με αποτέλεσμα οι παρανοημένοι στίχοι να γίνονται παράνοικοι καμιά φορά…
Μέχρι και σήμερα υπάρχει κόσμος που ακούει τον Τόλη να λέει «το φεγγάρι πάνω, Θεέ μου», ενώ ο υπόλοιπος «το φεγγάρι πάνωθέ μου».
Η Δήμητρα τραγουδάει «μετά από σένα ζω»; Ή «με τάπωσε ένα ζώο»; (Ένα χάμστερ που παίζει μπάσκετ ίσως;)
Η Χαρούλα έλεγε «τέλι, τέλι, τέλι, κάλπικε ντουνιά» ή «τέλι, τέλι, κάλπη και ντουνιά»; Τι γυρεύει μια κάλπη ανάμεσα σε 3 τέλια κι ένα ντουνιά…
Άβυσσος η ψυχή του στιχουργού, όπως και της γυναίκας. Καμία παρανόηση εδώ.
Και στο φινάλε, πόσοι ξέρουν τι είναι τα τέλια που ανάβουν ολοταχώς, όπως λέει το άσμα; Δε σας άκουσα…
Πίσω στο λύκειο.
Η ανέμελη εφηβική ρουτίνα, σε αντίθεση με το χάος της ενήλικης ζωής, που ακόμη απέχει αιώνες είναι σεταρισμένη και ρολάρει αβίαστα.
Σχολείο, φροντιστήριο (προετοιμασία για Πανελλήνιες ή Πανελλαδικές, δεν έχει σημασία), προπονησάρες μπάσκετ στο γηπεδάκι της αστυνομίας (υπάρχει ακόμη) και η καινούργια δραστηριότητα με την καινούργια παρέα. Σάββατο βράδυ, θα έρθεις στην pub μαζί μας, του είχαν πει. Στην pub; Πρώτη έξοδος, λοιπόν, boys night out. Η pub λεγόταν Crazy Horse. Δεν είχε καμία σχέση με το γνωστό παρισινό καμπαρέ (τι λέξη, Θεέεε μου), αλλά και τις αγγλικές pub που θα επισκεπτόταν στο πολύ μακρινό μέλλον. Το θέμα του μαγαζιού εδώ ήταν τα άλογα, γι’ αυτό και το ντεκόρ θύμιζε saloon και στους τοίχους υπήρχαν φωτογραφίες του ιδιοκτήτη σε διάφορες δραστηριότητες με άλογα. Υπήρχε ένα θέμα με τα άλογα τότε, αφού αργότερα θα άνοιγε και πιο βόρεια το Mustang ή απλά «Tα Άλογα». Άγνωστο γιατί υπήρχε αυτό το trend (ο όρος trend δεν είχε εφευρεθεί ακόμη).
Η μουσική, λοιπόν, στη pub ήταν ροκ, χαρντ ροκ… αδιαπραγμάτευτο. Τι είμαστε, τίποτα φλώροι; Γι’ αυτό και θα κατέβουν με τον κολλητό του Μοναστηράκι να πάρουν μυτερές καουμπόικες μπότες (χωρίς σπιρούνια) και αργότερα δερμάτινο μαύρο μπουφάν (απομίμηση, δεν υπήρχε οικολογική συνείδηση τότε, απλά ήταν πιο φτηνό), ασημί φερμουάρ, κουμπιά κτλ. κτλ. Ροκ σταρΖ, με ζήτα κεφαλαίο! Ποζεριά φουλ. Χρόνια πριν εφευρεθεί ο όρος ποζεριά.
Αν υπήρχε τότε Fashion Police, θα τους περνούσαν χειροπέδες αμέσως.
Όταν δεν άκουγε μουσική, ο Κάστερ στο σπίτι έβλεπε τηλεόραση. Τα γνωστά 2 κανάλια, με την ΥΕΝΕΔ να μετονομάζεται σε ΕΡΤ 2, αλλά τώρα πια με χρώμα. Κρέμα!
Περιγράφει ο ίδιος . «Κι έτσι εμφανίστηκε στο σπίτι το καινούργιο κουτί. Μια Sony Trinitron, όχι παίξε γέλασε. Με 10 κουμπιά μετρημένα και αχρείαστα, αφού τα κανάλια ήταν 2. Την παίρναμε σοβαρά την ποπ κουλτούρα στην οικογένεια, αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι ο μπαμπάς δεν πολυέβλεπε, εκτός από κανένα ματσάκι. Τηλεκοντρόλ; Ούτε καν. O πιο κοντινός σηκωνόταν για να αλλάξει κανάλι. Αυτά που λένε για το σκουπόξυλο μην τα πιστεύετε. Είναι αστικοί θρύλοι, αν και πιστεύω ότι όλοι το δοκίμασαν έστω μια φορά. Δεν ήταν τόσο εύκολο να πετύχεις το κουμπί του καναλιού, άσε που μεσολαβούσε το τραπεζάκι και θα έκανες καμιά ζημιά και ποιος την ακούει τη μαμά».
Χωρίς τηλεκοντρόλ, λοιπόν, & χωρίς ζάπινγκ – ποιος σηκώνεται τώρα ν’ αλλάξει κανάλι – oι διαφημίσεις είναι σεβαστό μέρος της τηλεοπτικής εμπειρίας.
Η Κόκα Κόλα τώρα και σε κουτί, εσώρουχα Μινέρβα γιατί όλα είναι πιθανά, Κατραντζός Σπορ, Clay Regazzoni, Afroso ανάσανα, υπάρχουν ακόμη διαφημίσεις για εγκυκλοπαίδειες, Χριστέ μου… συγγνώμη, OMG, ήθελα να πω, ξυραφάκι Bic απλουστεύει τη ζωή, τα μακαρόνια Μάκβελ δε λασπώνουν, η Αμυγδάλου είναι ΙΟΝ, η Μαρία Αλιφέρη χρησιμοποιεί καλλυντικά Suzy Q με μουσική επένδυση… το Suzy Q. Και, για να μην έχουμε misheard ονόματα μπύρας, μαθαίνουμε να λέμε σωστά το Λεβενμπρόυ και πώς προφέρεται σωστά η πρωτοεμφανιζόμενη Χάινεκεν, «καμία σχέση με τις άλλες».
Το τηλεοπτικό τοπίο στα ελληνικά σίριαλ αλλάζει λόγω της αλλαγής. Θέλοντας να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι, η αλλαγή εισάγει την κουλτούρα του κουλτουριάρικου. Ο Φώσκολος κόβεται και θα περάσουν δέκα χρόνια μέχρι τη μεγαλειώδη επιστροφή του με τη Λάμψη. Αυτά έγιναν πριν από τον επαναπροσδιορισμό της αλλαγής της αλλαγής και επανέλθουμε στις αρχικές ρυθμίσεις.
Στα ξένα σίριαλ το τοπίο είναι πιο αλέγκρο. Όταν, λοιπόν, δε βλέπεις διαφημίσεις, απολαμβάνεις Dukes of Hazzard, soft παρανομίες και καυτά τζιν σορτσάκια. Muppet Show. Αλήθεια, είχε χάμστερ στο Muppet Show; Ιππότη της ασφάλτου με αυτοκίνητο που μιλάει. Προφητικό; Και Hill Street Blues με την κλασική ατάκα «Let’s be careful out there».
Ξεκινάει, τέλος, και μια σειρά που θ’ αφήσει το δικό της στίγμα, στην ποπ κουλτούρα.
Οι ήρωες είναι μαθητές ενός ξεχωριστού σχολείου και, αντί για μαθηματικά και έκθεση, μαθαίνουν μουσική, χορό, θέατρο. Μιλάμε για το FAME, με το θρυλικό τραγούδι των τίτλων από την αξέχαστη Αϊρίν Καρά. Εντάξει, δεν ήταν και πολύ ροκ, αλλά κάνουμε κι εξαιρέσεις. Ο ήρωάς μας περιμένει κάθε βδομάδα, πώς και πώς, να δει τις περιπέτειες του Λίροϊ, του Μαρτέλλι, του καθηγητή Σορόφσκι και όλης της παρέας.
«…Υπάρχει τέτοιο σχολείο, ρε μάνα;» την είχε ρωτήσει ένα βράδυ στο μικρό καθιστικό τους.
Ο Κάστερ πήρε την απάντησή του χρόνια αργότερα, όταν στο μαγαζί σκάσανε μύτη κάτι πιτσιρίκια με όργανα στα χέρια. Ήταν λίγο αγχωμένα & έψαχναν ένα τηλέφωνο να ειδοποιήσουν τους γονείς τους να έρθουν να τους πάρουν, γιατί κάτι είχε γίνει με το λεωφορείο από το σχολείο. «Ποιο σχολείο;» τους είχε ρωτήσει. «Το μουσικό σχολείο». Οκ, πάρτε τηλέφωνο, αλλά μέχρι να ’ρθουν οι δικοί σας θα παίξετε κάτι. Με τζουράδες και μπουζούκια, λοιπόν, έπαιξαν το Eye of the Tiger. Μεγάλες στιγμές…
Η μουσική τον έβρισκε με κάθε τρόπο, πάντα και παντού… Μακάρι αυτά τα σκασμένα να έκαναν μεγαλύτερη καριέρα από τους Survivor. Να ’ναι καλά!
Αυτά για σήμερα, δεν έχω άλλο χρόνο, με φωνάζουν μπροστά στο ταμείο. Περισσότερες εφηβικές φανταστικοζουμεροσπαρταριστές περιπέτειες στο επόμενο επεισόδιο. Έχει μπόλικο ψωμάκι, πάντα με μουσικάρες και όνειρα, απατηλά και όχι. Ο Κώστας Κόλιας στο τιμόνι εδώ στον Ποντικαστερ FM. Μαγαζί γωνία. Μην ξεχάσετε να κάνετε follow, subscribe και ρίξτε και κάνα like. Είναι όλα δωρεάν. Το αφεντικό τρελάθηκε. Τα ’παμε!
Να πέσει το ποντκαστερόγραφο….
Οι ψαγμένοι θεωρούν τους REO Speedwagon ελαφρολαϊκούς, αλλά επειδή ο Ποντικαστερ ξέρει… αν πάρουμε τον ανελκυστήρα και ανέβουμε 35 χρονάκια, θα δούμε, θα ακούσουμε καλύτερα, το Keep On Loving You να διασκευάζεται από τους κριτικά πιο αποδεκτούς Cigarettes After Sex και παρόλο που δεν είμαστε πόντκαστ αυτοβελτίωσης, να ενημερώσουμε εδώ ότι το τσιγάρο κόβεται, σε αντίθεση με το σεξ.