Ep.11 – Όλα τα τυριά στη σέντρα, ένα ποδοσφαιρικό Άρλεκιν
Φίλες και φίλοι γεια σας! Μόλις συντονιστήκατε στον Podycaster FM. Είμαι ο Κώστας Κόλιας και είμαι εδώ για να σας αφηγηθώ τις φανταστικο-ζουμεροσπαρταριστές τρίπλες, πάσες, καραβολίδες και τα γκολάκια του Podycaster. Πάμε γρήγορα, χωρίς διαφημίσεις, για το εναρκτήριο λάκτισμα να ξεκινήσει το ματς.
Το σημερινό επεισόδιο δεν θα έχει encore με το κλασικό podcaster-όγραφο, αλλά μην αλλάξετε κανάλι γιατί θα έχει παράταση, πέναλτι και ποδοσφαιρόγραφα! Άλλη μία καινοτομία — ένα καινούργιο «τυράκι» στην πίστα, ή μάλλον στη σέντρα! Έτσι γράφουμε ιστορία για να εξελίξουμε το άθλημα και να τρελάνουμε το AI. Σφύρα επιτέλους, κύριε διαιτητή! Αυτό είναι το εντεκαδάτο, το ποδοσφαιρικό, το μουντιαλικό. Μισό-μισό.
Στα επόμενα λεπτά ενδέχεται να υπάρχουν αμφισβητούμενες φάσεις, φασώματα, δοκάρια, ανάποδα ψαλιδάκια, καθώς και ένα διηπειρωτικό (όχι Super Cup, αλλά σαπουνοπερετικό) Love Story! Κρατήστε την ψυχραιμία σας, ξεκινάει το «Όλα τα τυριά στη σέντρα».
Ο ήρωάς μας παρακολουθεί τον πρώτο αγώνα της Αργεντινής στο Μουντιάλ που γίνεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μέσι παστελώνει τρία τεμάχια, η συγκίνηση ξεχειλίζει και πνίγεται στις αγκαλιές και τα φιλιά του προπονητή του — τα φασώματα που λέγαμε! Ο Podycaster προσπαθεί να θυμηθεί το πρώτο Μουντιάλ που παρακολούθησε στη ζωή του. Κρατάει το rewind πατημένο αρκετή ώρα μέχρι να φτάσει στο σημείο μηδέν και… παίζουμε μπαλίτσα.
Ο ήρωάς μας είναι ένα χάμστερ που μόλις έχει τελειώσει το δημοτικό. Και όπως όλα τα χάμστερ που μόλις έχουν τελειώσει το σχολείο, τι κάνει; Πάει σε καλοκαιρινό camp, απαντούν με ανακούφιση οι σημερινοί γονείς; Σφυρίζω λοιπόν το πρώτο offside του επεισοδίου και σας επαναφέρω στη σκληρή πραγματικότητα της ιστορίας μας!
Αυτά που θα εξιστορήσω έγιναν σε μία εποχή που δεν υπήρχε ακόμη ΦΠΑ. Οι μπανάνες ήταν είδος πολυτελείας και σπάνιες όπως τα δίκροκα αυγά. Στην τηλεόραση παιζόταν το Θέατρο της Δευτέρας και δεν υπήρχαν αθλητικά ραδιόφωνα με καφενειακές αναλύσεις μιξαρισμένες με τη τηλεφωνική ζωχάδα των ακροατών/οπαδών. Έπαιζαν όλοι την ίδια ώρα το μεσημέρι της Κυριακής! Άκουγες τους αγώνες από το τρανζιστοράκι και περίμενες το βράδυ την «Αθλητική Κυριακή» για να δεις τα στιγμιότυπα. Νικοκυρεμένα πράγματα! Το Σαββατοκύριακο έβλεπες ζωντανά κανά-δυο ματσάκια μόνο και όχι 150 που είναι σήμερα για να γεμίζει το πρόγραμμα στις πλατφόρμες και το στοιχηματικό κουπόνι. Υπήρχε μόνο το ΠΡΟ-ΠΟ, το ορθόδοξο με 13 αγώνες, 1-Χ-2, απλά και ξεκάθαρα.
Εκείνη την εποχή λοιπόν δεν υπήρχαν τα καλοκαιρινά camps. Όμως, φίλες και φίλοι, γονείς και αγαπημένα μου παιδιά, υπήρχε το χωριό! What else? Το κλασικό παρκάρισμα στη γιαγιά και τον παππού. Ο Podycaster δεν αποτελούσε εξαίρεση. Αμέτρητες ώρες μπάλας στην αυλή με τον αδερφό του. Η γιαγιά τους κυνηγούσε με τη βίτσα γιατί κακοποιούσαν τα δημητριάτικα στον κήπο! Από τότε δεν είχε ξαναδεί ποτέ του δημητριάτικα, αλλά αυτή η λέξη τον στοιχειώνει ακόμα.
Έπαιζε και επιτραπέζια μπαλίτσα με το ένα και μοναδικό Subbuteo. Μάζευε ομάδες με περίεργες ενδυμασίες και είχε σαν χόμπι να βάφει τους παίκτες όταν δεν έβρισκε «μαμίσια» την ομάδα που ήθελε. Δεν είμαι σίγουρος αν υπήρχε τότε η λέξη «μαμίσια». Χρησιμοποιούσε τις ίδιες μπογιές που έβαφε τα συναρμολογούμενα (αεροπλανάκια, ιστιοφόρα και αυτοκίνητα).
Το μεσημέρι έπεφτε απαγορευτικό κυκλοφορίας! Η γιαγιά σφύραγε ημίχρονο για φαΐ και ύπνο. Αδιανόητο — ποιος κοιμάται το μεσημέρι; Σκληρό! Διάβαζε διάφορα κόμικς, και φυσικά το «Αγόρι» με τον ποδοσφαιρικό ήρωα Roy Race που έπαιζε στην μυθοπλασμένη ομάδα Melchester Rovers. Το έσπαγε λίγο με Κλασικά Εικονογραφημένα και Ιούλιο Βερν, πρώιμο sci-fi. Μόλις ξυπνούσε ο παππούς, άρχιζαν πάλι τα όργανα! Η γιαγιά τους έφτιαχνε τηγανίτες με μέλη και κανέλα — φανταστείτε ένα γιγαντιαίο SLURP με κεφαλαία γράμματα, όπως το έχετε δει στα κόμικς!
Και μετά ερχόταν η μαγική στιγμή που έβγαινε στην αυλή μία μικρή φορητή ασπρόμαυρη τηλεόραση με περιστρεφόμενο κουμπί επιλογής καναλιών — αυτών των δύο που υπήρχαν τέλος πάντων! Λίγη ώρα με τα απαραίτητα κουνήματα της κεραίας, και όλα ήταν έτοιμα. Καμιά φορά καθόταν και ο θείος μαζί τους, αν δεν είχε πάει στο καφενείο και τους έλεγε ιστορίες για το πώς πήγαιναν τις Κυριακές στο γήπεδο όταν ήταν μικροί με τον brother του και father τους. Μέσα σ ένα βυτίο. Δε θέλω να ξέρω άλλες λεπτομέρειες.
Ήρθε η ώρα να μεταφερθούμε στον αγωνιστικό χώρο, αγαπητοί μου ακροατές! Ήταν το καλοκαίρι του Μουντιάλ της Αργεντινής (1978). Οι φανέλες των παικτών δεν έγραφαν ονόματα. Δεν υπήρχε το VAR. Υπήρχε όμως το replay — άρεσε πολύ στους σπήκερ της εποχής να χρησιμοποιούν τον όρο «slow motion». Μιλάμε για τεχνολογικές επαναστάσεις, όχι αστεία! Η μπάλα χανόταν στα αλήθεια γιατί δεν είχε σένσορες. Οι αλλαγές ήταν μόνο δύο, έριχνες ένα ξεκούραστο εξτρέμ στο φτερό για να φύγεις στην αντεπίθεση. Το «transition» δεν είχε καθιερωθεί ακόμη στην αθλητική ορολογία (και στο μπάσκετ λέγαμε «αιφνιδιασμός» / «fast break», ωραίες κουβέντες!). Συμμετείχαν μόνο 16 ομαδάρες, μία και μία, όπως Δυτική Γερμανία (υπήρχε και Ανατολική, μην ξεχνιόμαστε!), Βραζιλία, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Ουρουγουάη, Μεξικό, Αργεντινή. Πανηγύρι στο χωριό!
Ο Podycaster όμως θα φάει κόλλημα με κάτι απίστευτους τυπάδες με μακριά μαλλιά, φαβορίτες και εντυπωσιακά ονόματα! Ό,τι πιο rock (δεν ήξερε ακόμη τι ήταν το rock) και ό,τι πιο cool (πριν εφευρεθεί ο όρος cool) είχαν αντικρίσει τα αθώα του μάτια: Johan Neeskens, René van de Kerkhof, Rob Rezembrik ,Johnny Repp. Johnny Rep; 100% Rock and Roll! Τους είχε ερωτευτεί και ήθελε να τους μοιάσει. Από εκείνο το Μουντιάλ όμως έλειπε ο αρχηγός της «Πορτοκαλί Αρμάδας», ο ένας και μοναδικός — πέστε και προσκυνήστε — Johan Cruyff! Ένα ελάφι που γλιστρούσε με χάρη πάνω στο γρασίδι και αργότερα θα άλλαζε τον τρόπο που παιζόταν το σύγχρονο ποδόσφαιρο ως προπονητής της Μπαρτσελόνα.
Αυτοί οι rock stars δυστυχώς δεν θα έπαιρναν την κούπα, αλλά οι διάδοχοί τους τα επόμενα χρόνια θα κατάφερναν να σηκώσουν το Euro (1988) και θα αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά σε μία από τις καλύτερες ομάδες ever: την περίφημη Μίλαν των Ολλανδών. Στο μύθο αυτό βέβαια έπαιξε μεγάλο ρόλο και το εργομετρικό κέντρο, το πολυτραγουδισμένο Milanelo (αργότερα Milan Lab) που είχε φτιάξει ο Μπερλουσκόνι ως ιδιοκτήτης της ομάδας. Έχουν γραφτεί πολλά για το εργαστήριο αυτό: αλγόριθμοι πρόβλεψης τραυματισμών, αποκατάσταση, βιομετρία, το Mind Room, το «κλουβί», η νοητική αποσυμπίεση, η νευρολογική ισορροπία… Κάτσε καλά! Η ομάδα στο πικάρισμά της είχε μία εξωφρενική φυσική κατάσταση, κάτι που είχε δημιουργήσει ένα πέπλο υποψίας και ψιθύρων. Εμένα μη με ρωτάτε, δεν έχω ιδέα τι του κάνανε του Κοστακούρτα και έπαιζε μέχρι τα 40! Δεν κρυφοκοιτάζω ούτε σε ξένες κρεβατοκάμαρες, ούτε σε ξένα εργαστήρια.
Πίσω στο Μουντιάλ! Εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο διοργανώθηκε από τη χούντα του Βιντέλα. Η αμφισβήτηση και οι διαμαρτυρίες για τη διοργάνωση ήταν πολύ έντονες. Η Αργεντινή έπρεπε να το πάρει, και το πήρε. Έπαιζε πάντα τελευταία για να ξέρει τι αποτέλεσμα κυνηγούσε. Στη δεύτερη φάση των ομίλων, στο τελευταίο ματς, χρειαζόταν νίκη με πάνω από 4 γκολ διαφορά για να περάσει στον τελικό. Αντιμετώπιζε το Περού, που είχε τον καλύτερο τερματοφύλακα του τουρνουά, τον Κιρόγκα, και ο Podycaster ήταν έτοιμος να τον απολαύσει για μία ακόμη φορά. Το κοντέρ έγραψε 6-0! Τι κάνει νιάου-νιάου στα αργεντίνικα κεραμίδια; Ακόμα και ένα μικρό χαμστεράκι στο δημοτικό καταλάβαινε: 6-0; O καλύτερος τερματοφύλακας, «κοφίνι»; Που λέγανε και στο χωριό! Ο Podycaster δεν πίστευε στα μάτια του. Άρχισε τότε να υποψιάζεται ότι η ζωή είναι άδικη και σκληρή. Ό,τι έχει ακουστεί τα επόμενα χρόνια για αυτό το ματς είναι πραγματικά υλικό για μυθιστόρημα: εκβιασμοί, εκφοβισμοί, δωροδοκίες, από ναρκέμπορους μέχρι διακρατικές οικονομικές και διπλωματικές συναλλαγές… Τίποτα δεν έχει αποδειχτεί, αλλά, αλλά… Κόλλησε ο παίκτης! Ένα μικρό hydration break και συνεχίζουμε.
Ο πρώτος σκόρερ του Μουντιάλ και μεγάλο αστέρι της Αργεντινής ήταν ο Μάριο Κέμπες. Αλλά πριν από την αλεγκρία της κατάκτησης του κυπέλλου, υπήρχε στη χώρα μία λαϊκή οργή για τον Λουίς Σεζάρ Μενότι. (Καλά, τι ονόματα είχαν όλοι τότε; Πού πάμε με ένα σκέτο Κώστας; Πιστεύω αυτή θα είναι η επόμενη μόδα: τρία μικρά ονόματα και δύο επίθετα minimum!). Ο Μενότι λοιπόν δεν είχε καλέσει στην εθνική ένα 17χρονο πιτσιρικά που τα επόμενα χρόνια θα γινόταν από τοιχογραφία στην Παρθενόπεια Δημοκρατία της Νάπολης μέχρι εναλλακτική πιτσαρία στον Κεραμεικό — τον δικό μας . Στο σπίτι η μητέρα του φώναζε: «Diego Armando, σταμάτα επιτέλους να διαβάζεις και κάνε και καμιά προπόνηση!». (Το επίθετο είναι αυτό που νομίζετε!).
Τέλος πρώτου ημιχρόνου, αγαπητοί ακροατές!
Θα παραμείνουμε στην Αργεντινή και για το δεύτερο ημίχρονο του επεισοδίου. Για την ακρίβεια, η Αργεντινή θα έρθει στα μέρη μας για να μας χαρίσει φανταστικο-ζουμεροσπαρταριστές στιγμές στην επαγγελματική (και όχι μόνο) ζωή του ήρωά μας.
Με ένα δυνατό ψιλοκρεμαστό βολέ λοιπόν, αφήνω πίσω το ασπρόμαυρο καλοκαίρι στο χωριό και πετάω την μπάλα μπροστά στο χρόνο, τότε που ο Podycaster βγάζει έντιμα το «τυράκι» του γράφοντας χιλιόμετρα στους διαδρόμους των πολυεθνικών. Το Μουντιάλ της Αργεντινής είναι πια μία μακρινή αχνή ανάμνηση, αλλά η Λατινική Αμερική κυριαρχεί στα media της εποχής με τις περίφημες τηλενουβέλες, τις λάτιν σαπουνόπερες. Οι θεαματικότητες τιλτάρουν σε απίστευτα νούμερα και οι πρωταγωνίστριες το εξαργυρώνουν και με τραγουδιστικές καριέρες. Η απόλυτη κυρίαρχος ήταν by far η εκ Μεξικού ορμώμενη Θαλία (Thalía), αλλά αυτή ανήκε στο δυναμικό άλλης εταιρείας. Εμείς είχαμε τίποτα; Την απάντηση την ξέρετε: είχαμε, και ήταν από — το μαντέψατε — την Αργεντινή! Το όνομά της: Ναταλία Ορέιρο (Natalia Oreiro)!
Γεννημένη στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης για την ακρίβεια, αλλά κάνει καριέρα στο Μπουένος Άιρες. Είναι η τηλεοπτική «Μιλάγρος η Ατίθαση», έχει βγάλει το CDάκι της και έχει κάνει και δύο σουξέ. Εκτός από αργεντίνικη ιθαγένεια, έχει και ρώσικη, ισπανική και ουρουγουανική. Είναι μουντιαλικό το κορίτσι, δεν τη βάλαμε τυχαία στο επεισόδιο! Πάμε στο ψητό: ο Podycaster ανακοινώνει στο meeting ότι η Μιλάγρος θα κάνει ευρωπαϊκό promo trip για την προώθηση του άλμπουμ και πρέπει να πουν στους έξω αν θέλουν ή όχι. Με συνοπτικές διαδικασίες λέμε ΝΑΙ! Και τι μένει; Ένα λεπτομερές, ανελέητο, σφιχτό διήμερο πλάνο με συνεντεύξεις, μετακινήσεις, γεύματα και φωτογραφήσεις — ό,τι δηλαδή περιλαμβάνει ένα σωστό promo trip. Όλα στο χαρτί με ακρίβεια δευτερολέπτου, να το δει το management, να το εγκρίνει και να οριστικοποιήσει τις ημερομηνίες. Η ομάδα πέφτει με τα μούτρα στη δουλειά!
Τα τηλέφωνα παίρνουν fuego. Ο ήρωάς μας είναι σε συνεχή επικοινωνία με Αργεντινή για όλο το συντονισμό. Δεν έχει ιδέα τι του επιφυλάσσουν οι λατινοαμερικάνικες μοίρες… Άι, άι, άι! Η συνάδελφός του στην άλλη άκρη της γης, μια Αργεντίνα χαμστερίνα, ονόματι Ντανιέλα, δούλευε μέρα-νύχτα για τη Ναταλία Ορέιρο. Όλα περνούσαν από αυτήν. Παθιασμένη, αφοσιωμένη και αποτελεσματική — «Attention to detail» που λέμε και στα βιογραφικά στο LinkedIn. Η επικοινωνία τους ήταν καθημερινή, της μιλούσε περισσότερο από κάθε άλλον μέσα στην ημέρα. Είχε αρχίσει σιγά-σιγά μια κάποια οικειότητα, πειράγματα και πλακίτσα: «Άργησες σήμερα να με πάρεις, τι έγινε; Ξέχασες κάτι από τη λίστα του σουπερμάρκετ; Μην ξεχάσεις να βγάλεις το σκύλο βόλτα! Τιφοράς;». Οικειότητα — εδώ παιζόταν μπαλίτσα σοβαρή!
Της είπε την ιστορία με τον Αντώνη τον Βαρκάρη τον Σερέτη που παράτησε τα πάντα για τα μάτια μιας Carmen και έγινε ταυρομάχος στην Ισπανία. Δυσκολεύτηκε λίγο με το «Σερέτης», αλλά το μήνυμα πέρασε τους ωκεανούς! «Μα δεν είμαι Ισπανίδα», είπε η Ντανιέλα. «Τότε θα γίνω… γκαούτσο!», αναφώνησε ο Κάστερ, έτοιμος να εξερευνήσει κάθε γωνιά στην Παταγονία. Εντάξει, δεν κολλάει τόσο καλά στη γλώσσα της, αλλά για το ελληνικό κοινό είναι λουκουμάκι! Όλα πήγαιναν πρίμα σε όλα τα ταμπλό, επαγγελματικά και μη. Τα αγγλικά της, πασπαλισμένα με λάτιν ηχοχρώματα, ήταν μια ακουστική πανδαισία — έσκαγαν σαν μικρά βεγγαλικά, σαν να του τραγουδούσε η Σακίρα το «Loca, Loca, Loca»! Τρελαινόταν και έχανε την μπάλα. Την είχε βάλει μάλιστα να πει στα αργεντίνικα το «Αφήστε μήνυμα μετά το μπιπ» και το είχε βάλει στον τηλεφωνητή του στο γραφείο.
Δεχά του μενσάχε δες πουές δελ μπιπ…. ε? Βέρος Αρχεντίνος. Γεια σου ρε Podcyaster με τις τρέλες σου, ο έρως γλώσσες δεν κοιτά!
Είχε καθυστερήσει αρκετά βέβαια να του πει κάτι αρκετά σημαντικό: ήταν παντρεμένη; αρραβωνιασμένη; Υπήρχε άλλος τέλος πάντων. Ο Podycaster δεν θυμάται σε ποιο σημείο του το πέταξε, αλλά δεν έδωσε και πολλή σημασία. Είχε περάσει τη σέντρα, έβλεπε αντίπαλη περιοχή και τα πλήθη στην εξέδρα αλαλάζανε! Κατέβαινε με φόρα και ήταν έτοιμος να σουτάρει. Η Ντανιέλα θα ερχόταν μόνη της μία μέρα πριν από το υπόλοιπο γκρουπ. Εντάξει τώρα, το πράγμα φώναζε από χιλιόμετρα! Φυσικά θα πήγαινε ο ίδιος και αυτοπροσώπως να την παραλάβει από το αεροδρόμιο.
Μόλις την αντίκρισε, μουσική άρχισε να παίζει στο κεφάλι του: «Ποιος ήλιος εξεπρόβαλε, μεγεμελέ μεγεμελέ!». Η έκφραση του προσώπου της μόλις τον είδε δεν μπορούσε να κρύψει ότι κάτι πρέπει να έπαιξε και στο δικό της κεφαλάκι — ίσως κάτι ανάλογο στα αργεντίνικα: «Mejemele, mejemele!». Έπεσε θερμός εναγκαλισμός και ασπασμός αμφιπαρέιως, με χαμόγελα και welcome με το κιλό. Την πήγε στο Holiday Inn στη Μιχαλακοπούλου και την περίμενε να ετοιμαστεί για να κατέβει.
Ως τέλειος οικοδεσπότης, είχε ετοιμάσει το πρόγραμμα της βραδιάς: πήγαν για φαγητό, έριξαν μια γρήγορη ματιά στο πλάνο των συνεντεύξεων και για τη συνέχεια έπαιξε ένα live-άκι στο κέντρο! Κυρίες και κύριοι, από το μακρινό Τούσον της Αριζόνα, τους κροταλίες και τους κάκτους, για ένα και μοναδικό βράδυ στην πόλη μας: ο Howe Gelb, ο frontman των Giant Sand! Τώρα θα μου πείτε, το βράδυ alternative rock με Howe Gelb και την επόμενη μέρα Μιλάγρος; Θα μας τρελάνεις ρε Podycaster; Γιατί, δεν κατάλαβα; O Nταλί δεν είχε σχεδιάσει περιτύλιγμα για γλυφιτζούρι; Μην πατε μακρια, ο Γιώργαρος ο Λάνθιμος δεν σκηνοθέτησε πουτ δε κοτ νταουν; Δεν έχουμε δει τον Αντωνάκη (τον Ρέμο ντε..)να διαφημιζει πατατάκι; Eίπαμε , η τέχνη είναι μία σκαλισμένη πέτρα — τώρα αν ξεφύγει λίγο το σκαρπέλο, δεν χάθηκε και ο κόσμος!
Μετά το live τη γύρισε στο ξενοδοχείο, καληνυχτίστηκαν και έδωσαν ραντεβού για αύριο. Το πρωί θα ερχόταν η Ναταλία Ορέιρο με τα φορέματά της και τους περίμενε πολύ τρέξιμο και πολλή δουλειά — mucho trabajo!
Promo trip — Ημέρα Πρώτη: Παρέλαβε τη Ναταλία από το αεροδρόμιο, αφού πρώτα έκανε λίγες δηλώσεις στο Star Channel. Αμέσως μετά είχε ραδιοφωνική συνέντευξη ζωντανά. Επιστροφή στο ξενοδοχείο όπου είχε κλειστεί μία αίθουσα δεξιώσεων για έναν ολοήμερο μαραθώνιο συνεντεύξεων για περιοδικά (ο κόσμος διάβαζε τότε περιοδικά!), ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Περάστε κόσμε! Τη μερίδα του λέοντος είχαν φυσικά τα τηλεοπτικά, που τότε ήταν πιο πολλά και από τις αθλητικές εφημερίδες. Ένα από τα highlights ήταν μια κοινή συνέντευξη με τον συμπατριώτη της, τον Γκαμπριέλ Άλβες (Gabriel Alves), που τότε έπαιζε στον Ολυμπιακό. Είπαμε, το επεισόδιο είναι ποδοσφαιρικό! Ο Podycaster και το υπόλοιπο team σε ρόλο διαιτητή για την τήρηση του προγράμματος. Η Ντανιέλα, εργαλείο ακούραστο στο πλευρό της καλλιτέχνιδος, τσεκάρει και διπλοτσεκάρει τα πάντα.
Το βράδυ θα διασκέδαζαν όλοι μαζί σε ένα κουβανέζικο στο κέντρο. Η εταιρεία σύσσωμη: διευθυντάδες, λογιστήρια, πωλητές. Ξένο και ελληνικό ρεπερτόριο, όλοι μαζί ένα κουβάρι! Παρών και ο Νίκος Κουρκούλης, που είχε ξετρελαθεί με την Ορέιρο και κανονίζανε να κάνουν και ένα ντουετάκι στο μέλλον. Ο DJ έπαιζε σάλσα. Tο μέρος έκαιγε! Ένας συνάδελφος λέει στον Podcaster: «Η Ντανιέλα σε καρφώνει όλη την ώρα!». «Άσε ρε!». «Ναι ρε!». Γυρνάει και την κοιτάει κι αυτός. Πάμε κι όσοι μείνουν. Γαία πυρή μοιχθοίτω! Τη βουτάει λοιπόν και της λέει: «Θα μου μάθεις να χορεύω λάτιν;». Η μπατσάτα, ο μπάλος, το τάνγκο και το hip-hop μπερδεύονται σε ένα πολυπολιτισμικό γαϊτανάκι που γκρεμίζει τα σύνορα και παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του, με την υφέρπουσα επιθυμία αγαπητοί μου ακροατές να είναι έτοιμη να εκραγεί και να λαμπαδιάσει το γήπεδο. Στην κερκίδα έχουν ανάψει καπνογόνα και ο λαός ζητάει απεγνωσμένα ένα γκολ.
Διακοπή για το δεύτερο Hydration Break!
Promo trip — Ημέρα Δεύτερη: Το επόμενο πρωί το μενού είχε πρωινό στο Mega («Σαν στο σπίτι σας» με τον Φώτη Σεργουλόπουλο και τη Μαρία Μπακοδήμου). Η Ναταλία ήταν πραγματικό πολυβόλο, Fast & Furiosa, 0-100 σε 5 δευτερα. Υπέγραψε cd για τους τηλεθεατές και στο τέλος χόρεψε το «Tu Veneno» μαζί με εξαμελές μπαλέτο και έναν απολαυστικό Φώτη που έδωσε ρέστα — έγινε χαμός! Ο Podycaster και η Ντανιέλα έπαιζαν με ένα σκυλάκι πίσω από τις κάμερες. Μέσα από την εκπομπή ανακοινώθηκε και το main event που περίμεναν οι Έλληνες τηλεθεατές: συνάντηση στο Virgin Megastore στις 7:00 το βράδυ!
Τελευταίος προορισμός του promo trip: το Virgin Megastore στο Περιστέρι. Δύο ώρες αντιμέτωποι με το λυσασμένο πλήθος που περίμενε στην ουρά για αυτόγραφα με CD, περιοδικά, αφίσες, κουκλάκια… Μακελειό! Υπήρχε κόσμος που έπαιρνε αυτόγραφο και ξαναστηνόταν στην ουρά για να ξαναδεί τη Μιλάγρος από κοντά, να βγάλει φωτογραφία και να πάρει κι άλλο. Όταν έπρεπε να τελειώσει το signing, έπεσαν κλάματα και φωνές από όσους δεν είχαν προλάβει. Κατεβαίνουν τα ρολά του μαγαζιού — φανταστείτε το σκηνικό με μουσική υπόκρουση από τις Επικίνδυνες Αποστολές (Mission Impossible)! Με αστραπιαία ταχύτητα αρχίζει η αποχώρηση από την πίσω πόρτα, όπου περιμένει το βανάκι για να φυγαδευτεί όλο το gang. Κάποιοι φανς θα τους πάρουν χαμπάρι αλλά είναι πια αργά.
Κράτησέ μου λίγο τη μπίρα… γιατί έχω να περιγράψω μαγική σκηνή!
Η δουλειά έχει τελειώσει και το βανάκι επιστρέφει στο ξενοδοχείο. Είναι όλοι κουρέλια αλλά ικανοποιημένοι. Ο Podycaster γυρίζει προς το πίσω κάθισμα και πριν προλάβει να πει το όνομά της, το πρόσωπό της βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το δικό του… Freeze frame κύριε σκηνοθέτα μου! Για μια μικρή στιγμή στην αιωνιότητα, όλα γύρω τους έσβησαν, ο χρόνος σταμάτησε. Έλιωσαν σαν δυο κομμάτια τυρί πάνω στη ζεστή φοκάτσια! Ήταν και η κούραση… Χάθηκαν σε μια άλλη διάσταση και στροβιλίστηκαν μαζί στο άπειρο. Το ιντερστέλαρ ηχοσύστημα από μια αλαργινή γωνιά ενός άλλου χωροχρόνου έπαιζε το Μπολερό του Ραβέλ… Γονατίστε και σταυροκοπηθείτε!
Τους επανέφεραν στην πραγματικότητα οι ομιλίες των συναδέλφων τους. Είχε πιάσει να βραδιάζει και πλησίαζαν στο ξενοδοχείο. «Θέλω κάτι να σου δώσω μόλις φτάσουμε», της είπε τελικά ο Podycaster.
Τώρα φέρε μου πάλι τη μπίρα γιατί στέγνωσε ο λαιμός μου.
Πάμε για το γρκαν φινάλε, το σφύριγμα της λήξης, αγαπητοί μου ακροατές!
Λόμπι ξενοδοχείου: έχουν φύγει και χαιρετηθεί όλοι και έχουν μείνει μόνο οι ήρωες της σαπουνόπεράς μας. «Αυτό είναι για σένα». Η Ντανιέλα ανοίγει το πακέτο και βλέπει μία φανέλα της εθνικής Αργεντινής με το όνομά της τυπωμένο στην πλάτη! «Θα σου έπαιρνα λουλούδια, αλλά μου είχες πει ότι ο δικός σου είναι κηπουρός…». Έσκασαν στα γέλια και συμφώνησαν να φάνε μαζί στο εστιατόριο του ξενοδοχείου. Θα ανέβαινε στο δωμάτιο να αφήσει τα πράγματά της και θα κατέβαινε για να ξεκινήσουν οι καθυστερήσεις! . Ένα νιάου ακούστηκε στα αργεντίνικα κεραμύδια. Η μπάλα ήταν ακόμη ζωντανή, τα πλήθη ουρλιάζουν amigos espectadores, τα expected goals είχαν πάει στο Θεό! Μόνος μπροστά στην εστία, δεν υπήρχε καν τερματοφύλακας… Ή μήπως υπήρχε;
Δυστυχώς, οι καθυστερήσεις δεν παίχτηκαν ποτέ! Κατέβηκε μετά από λίγο σκυθρωπή. Είχε τηλεφωνηθεί με τον επίμονο κηπουρό, που της είχε κάνει σκηνή επειδή δεν είχαν μιλήσει αυτές τις μέρες και έπρεπε να τον παέρει να συζητήσουν. Εκείνη λοιπόν είχε γυρίσει τελικά στον άλλον — όπως η Kristin Scott Thomas στο «Horse Whisperer» που έφυγε αφήνοντας τον Robert Redford μόνο του στα λιβάδια με τα άλογα και κάτι γελάδια. Μη μου τα θυμίζετε. Άδοξο! ‘Οπως ο αποκλεισμός της Βραζιλίας από την Ιταλία στο επόμενο Μουντιάλ… του ’82. Αλλά κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει ότι τουλάχιστον είχε παίξει μπαλάρα, Ο Κάστερ, αλλά και η Βραζιλία του 82. Jogο Bonito! Σόκρατες, Ζίκο, Έντερ α πα πα ρε αρεφάκι μου, αλλά μας έκλεισε τη φαβέλα ο Παόλο Ρόσι.
Θα αναρωτιέστε φυσικά τι ακριβώς έγινε στη σκηνή του αποχαιρετισμού. Ο Podycaster σε αυτό το θέμα ήταν ξεκάθαρος: όλα τα πλάσματα σε αυτή τη γη, είτε είναι δύο δεινόσαυροι στην ιουράσια περίοδο, ή δύο κοάλα στην Αυστραλία ή δυο ερωτευμένοι πιγκουίνοι σε Μύκονο και Σαντορίνη ή 2 χάμστερ στο holiday inn στη μιχαλακοπουλου δικαιούνται, εκτός από 15 δευτερόλεπτα virality και κάποιες προσωπικές στιγμές μακριά από τα αδηφάγα (…έχω ρέντα σήμερ) τα αδηφάγα φώτα της δημοσιότητας. Όσο κι αν με πληγώνει θα συμφωνήσω μαζί του και το κλείνω εδώ.
Θα σας πω μόνο ότι δεν την ξαναείδε. Μίλησαν αρκετές φορές τους επόμενους μήνες μέχρι που σιγά-σιγά, με τη γνωστή μέθοδο του fade-out, δεν ξαναμίλησαν. That’s life! Η ανάμνησή της τον επισκέπτεται καμιά φορά όταν βλέπει την εθνική Αργεντινής. Αν πιστέψουμε τα social η Ντανιέλα δηλώνει σήμερα μόνιμος κάτοικος Ηνωμένων Πολιτειών.
Που ξέρετε, μπορεί να είχε πάει γήπεδο & να είδε κι αυτή όπως κι ο ήρωάς μας τον Μέσι να φασώνεται με τον προπονητή του. Μπορεί ακόμη και να πανηγύρισε τα γκολάκια του… φορώντας μια customized made in greece εμφανιση της albiseleste, που γραφει το ονομα της! Τρελλο; Σας έφτιαξα πάλι… δε σας χαλασε;
Αυτά για σήμερα, αμίγκος και αμίγκας! Ιδρώσαμε φανέλα, χαρίσαμε φανέλα, δεν έχετε παράπονο! Tραβάμε για τα αποδυτήρια, αποθεραπεία και ντουσάκι. Ήταν μια παραγωγή του αθλητικού τμήματος της Podycaster Productions. Ο Κώστας Κόλιας έπαιξε μπαλίτσα, έκανε την περιγραφή σε αυτό το μοναδικό ποδοσφαιρικό Άρλεκιν και θα το ξανακάνει στο επόμενο επεισόδιο! Αν ήταν η πρώτη σας φορά ακουστε και τα προηγούμενα … θα το πάτε πριόνι, είναι εθιστικό αλλά κάνει καλό στην υγεία! Κάντε like, σα σα σα subscribe & πείτε το και στους φίλους σας. Γεια χαρά κι ότι είπαμε, ναι;
Ήρθε η ώρα για τα πέναλτι – λόγια μεγάλων φιλόσοφων των γηπέδων
Ποδοσφαιρόγραφο 1
Από τον – μιλάς με γρίφους γέροντα – Eric Cantona: οι γλάροι ακοκουθούν την τράτα γιατί πιστεύουν ότι κάποιος θ’ αρχίσει να πετάει σαρδέλες.
Ποδοσφαιρόγραφο 2
Από τον μεγάλο πραγματιστή George Best : τα μισά λεφτά μου τα ξόδεψα σε γυναίκες και αλκοόλ, τα υπόλοιπα… τα σπατάλησα.
Ποδοσφαιρόγραφο 3
Από τον – let me entertain u – Ρobbie Williams για μια αξιωματικη αληθεια : Rememeber it’s not soccer it’s football.
Πέστα ρε Robbie γιατί μου τελείωσε το σάλιο σήμερα.