Ep.8 – O Ozzy δαγκώνει & ο Λάκης Ξεβουλώνει
Φίλες και φίλοι μόλις συντονιστήκατε στον Ποντικαστέρ FM. Ο Κώστας Κόλιας είναι στο μικρόφωνο και σ’ όλα τα υπόλοιπα. Creator, narrator και music curator. Δεν είναι ποντκαστ δεν είναι κροταλίας είναι οι φανταστικοζουμεροσπαρταριστές περιπέτειες του Podycaster.
Για τα επόμενα λεπτά θα ξεχάσετε τα προβλήματά σας γιατί απλά, θα σας ζαλίσω με τα δικά του. Εμπνέομαι από πραγματικά γεγονότα και φανταστικά χάμστερ ή φανταστικά γεγονότα και πραγματικά χάμστερ. Σαν επιγραμμικός δρυΐδης μπλένταρω εποχές & μιξάρω μουσικές μέσα στη διαδικτυακή χύτρα μου για τη δική σας ακουστική απόλαυση.
Ιχνηλατώ τους ήρωες του παρελθόντος προσπαθώντας να αποκαλύψω κρυμμένους θησαυρούς και ακατέργαστα διαμάντια… Αυτό δεν είναι ποντκαστ είναι κοσμηματοπωλείο. Πάμε μάστορα… Πιάσε το νο. 8 το περιποιημένο, από το πάνω ράφι. Όπα λίγο στο σημερινό επεισόδιο ενδέχεται να υπάρχουν εκπλήξεις & αποκαλύψεις. Κρατήστε το ανάλογο καλάθι.
Με ένα ελαφρύ jet lag λόγω της αλλαγής της ώρας κάνω το πρωινό μου αερόβιο by the sea. Ακούω μια άναρχη λίστα με τραγούδια όπως έχει σχηματιστεί από τις αναζητήσεις μου στο Shazam. Σαν μια συλλογή σε 90άρα TDK… Μπερδεύω το τζουκ μποξ με τη λατέρνα, και τα τραγούδια μου τ’ αμερικάνικα από ροκ εν ρολλ τα κάνω τσάμικα.
Σε λίγο περιμένω τον ήρωά μας για την εξιστόρηση των φανταστικοζουμεροσπαρταριστών περιπετειών του. Κάτι δαίμονες ποτίζουν τη καινούργια μου ζάλη, ένα σατανικό σχέδιo που ελπίζω να οδηγήσει σε ένα κρίσιμο twist στην πλοκή μας και να βάλει φωτιά στην ιστορία μας δημιουργώντας το απόλυτο cliff hanger. Τα κεντρικά της Podycaster Productions γυαλίζουν, είναι στο τρίτσα κάτσα, του έχω ετοιμάσει πρωινά, καφέδες όλα στην πένα… Κούκλα.
Δεν προλαβαίνω να του σκάσω το παραμύθι και μου λέει…. Λέγε τι θες… Γάτα το hamster… Μας πήρανε χαμπάρι. Άκου Κάστερ ωραία ξεδιπλώνεται η ιστοριούλα της μεγαλειώδους σου ύπαρξης, αλλά επειδή δεν κάνουμε και τα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη, έχει η έρθει η ώρα για κάτι δραστικό. Χρειαζόμαστε ένα cheese bait ένα τυράκι μια βομβοκροκέτα, να δουλέψει η φάκα στο max, να πέσει το Spotify.
Φτάνει με τα ζιγκ ρίξε μας ένα τρελό ζαγκ να πέσουν όλοι ξεροί.’Αναψε το φυτίλι να λαμπαδιάσει το YouTube. Push the button ρε παιδί μου.
Οκ οκ…. Ηρέμησε το ‘χω!
Τελικά ήταν πιο εύκολο απ’ ό,τι νόμιζα… Πάμε…. Πατάω το rec…..
Η εκπομπή στο ραδιόφωνο;
Αυτή που ακούς τα μεσημέρια; Ναι…
Αυτή που μας τα ‘χεις πρήξει; Ένοχος κύριε πρόεδρε…
Αυτή που θα σου αλλάξει τη ζωή; Ναι γεια σου…
Ε τι μας έσκασες!
Ε λοιπόν θα το πω… Είναι το ποπ κλαμπ, που μετά έγινε «Από τις 4 στις 5», με τον Πετρίδη και τον Ζουγρή η μακροβιότερη εκπομπή στο ελληνικό ραδιόφωνο που παίζει ακόμη.
Ρε Πόντικα…στερ όντως τώρα; Αυτό έχεις μόνο; Δε θέλω να σε στεναχωρήσω αλλά το ‘χαν καταλάβει και τα χαλίκια στη μάντρα υλικών εδώ πιο πάνω. Μην κοιτάς που δεν είπα τίποτα στα προηγούμενα επεισόδια…
Μην τρελαίνεσαι ρε συ δεν τελείωσα ακόμη…
Άντε να σε δω. Σκάς γάιδαρο πάντως
Και ανεβάζει στροφές ο Κάστερ
Θα σε πάω τώρα μερικά χρόνια μπροστά σε μια λίγο δύσκολη περίοδο, έχω τελειώσει με το στρατό, βολοδέρνω από δω κι από κει, σταθμίζω τις εναλλακτικές μου. Αυτό στην αργκό των CEO σημαίνει ψάχνω για δουλειά. Αλλά «Από τις 4 στις 5» ραδιοφωνικό προσκύνημα.
Είμαι στο δωματιάκι μου ακούω την εκπομπάρα μου, την ηχογραφώ γιατί είναι Παρασκευή με όλες τις καινούργιες κυκλοφορίες και δε με νοιάζει τίποτα. Με το που τελειώνει ετοιμάζω σιγά σιγά τσάντα για να φορτώσω το κουπεράκι μου και να την κάνω για το χωριό. Ο ήλιος έλαμπε. Σιγά μην κάτσω ΣΚ στην πόλη.
Δεν έχει περάσει ένα τέταρτο και χτυπάει το τηλέφωνο… Ακούω βήματα στη σκάλα και μετά από λίγο ανοίγει η πόρτα και εμφανίζεται η μάνα μου με ένα ανάμικτο ύφος από λίγο wtf; και μια τζούρα «που έχεις μπλέξει;» και ίσα ίσα που καταφέρνει να ψελίσει ψιθυριστά. Νομίζω ότι είναι ο Πετρίδης στο τηλέφωνο….
Εκείνη την εποχή λοιπόν που δεν υπήρχε το Viber και το WhatsApp για να στείλεις μήνυμα στο ραδιόφωνο συνηθιζόταν να παίρνει ο ακροατής την εκπομπή και όχι η εκπομπή τον ακροατή. Κι όμως εκείνη την Παρασκευή στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν όντως ο ένας και μοναδικός, ο πατριάρχης του ελληνικού ραδιοφώνου, ο Γιαννης Πετρίδης. Κλασική περίπτωση με το βουνό και τον Μωάμεθ.
Αυτά από μένα λοιπόν, τώρα πες τα δικά σου τώρα, μου είπε ο Podycaster με το αυτάρεσκο ύφος του θριαμβευτή της αναμέτρησης και ήπιε μια γενναία γουλιά καφέ ατενίζοντας τη θάλασσα έξω από το παράθυρο.
Πιάνω το τιμόνι και συνεχίζω με το γκάζι πατημένο. Πάμε λοιπόν να μαζέψουμε την καλούμπα γιατί ο αετός έχει φτάσει πολύ ψηλά στο timeline μας και έχουμε πηδήξει πολλά κεφάλαια στην ύλη.
Πίσω στο λύκειο …γιατί όπως είναι γνωστό τοις πάσι, όλα τα χάμστερ πάνε λύκειο.
Πριν πάμε σχολείο όμως ας ζωγραφίσουμε τον καμβά της ποπ κουλτούρας της εποχής.Τότε που ο λαός παραθέριζε και τα πρόβατα ξεχειμώνιαζαν. Το ΣΕΦ λεγόταν Ειρήνης και Φιλίας και η οροφή του δεν έσταζε. Τα ταξί στην Αθήνα από γκρι είχαν γίνει κίτρινα αλλά στον καθρέφτη τους ακόμη έβρισκες κρεμαστά αρωματικά δεντράκια. Δε λέγαμε «ίου» αλλά «μπλιαχ». Έτσι… Όταν σιχαινόμαστε σιχαινόμαστε με κρότο. Σόρυ αν σας πέτυχα πάνω στο φαΐ.
Για να μαθαίνουν οι genζαδες λοιπόν και να θυμούνται οι genexers, εκκίνηση… με σινεμά. Ενώ στην τιβί υπάρχει ο καλός Κιτ με οδηγό τον Χάσελχοφ στη μεγάλη οθόνη υπάρχει η Christine, μια ροζ Κάντιλακ που ζηλεύει και σκοτώνει. Στους τίτλους ακούγεται η τραγουδάρα του George Thorogood : κακός μέχρι το κόκκαλο «Bad to the Bone». Όπα λίγο ρε Γιωργάρα. Η πέτρα του σκανδάλου στην ταινία ήταν η νεαρά τότε Alexandra Paul που αιώνες μετά θα συμπρωταγωνιστούσε στο πλευρό του Χάσελχοφ με κόκκινο μαγιό στο Baywatch.Τα ‘χουμε πει για τα ατέρμονα γαϊτανάκια που στροβιλίζονται στο άπειρο. Ανατρέξτε στα προηγούμενα επεισόδια.
Στο τηλεοπτικό τοπίο δεν έχουν εμφανιστεί ακόμη τα ριάλιτι με ξεπεσμένους σταρς και συνταξιούχους αθλητές. Υπάρχουν όμως δυο ντόπιες σειρές που κερδίζουν το νεανικό κοινό. «Γιάννης και Μαρία» με δυο εφήβους που το σκάνε από το σπίτι για να ζήσουν τον έρωτά τους με τη νεαρά τότε Πέμυ Ζούνη. Και… η «Κάθοδος» με την επίσης νεαρά Πέγκυ Σταθακοπούλου το πρώτο εγχώριο celebrity crash του φίλου μας. Κάπως πιο ζόρικη με τους ήρωες να ταλαιπωρούνται από τις εξαρτήσεις τους μέσα σε γιαπιά και χαλάσματα. ‘Αλλαξε και ώρα μετάδοσης μάλιστα σαν ακατάλληλη, αλλά δε μασάμε.
Είμαστε η Generation X (ακόμη δεν είχε εφευρεθεί ο όρος βέβαια). Για μας θα γραφτούν βιβλία, είμαστε η γεφυρα ανάμεσα στο αναλογικό και το ψηφιακό, είμαστε απέναντι σε κάθε τι mainstream και θα κολώσουμε επειδή άλλαξε ώρα η αγαπημένη μας σειρά; Όχι …. Εκεί…. Μια ζωή με παράνομους και ξενύχτες, έχουμε βαρεθεί τον κόσμο κι όλα μας φταίνε. Όπα αυτό είναι από άλλο ρεπερτόριο.
Δεν ξεχνάμε φυσικά τους «Ιερόσυλους» με τον Θάνο Λειβαδίτη στο ρόλο του ατρόμητου επιθεωρητή Μαρτέλη να κυνηγάει αδίστακτους αρχαιοκάπηλους.
Η ξένη σειρά που κάνει πανικό είναι φυσικά «Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας». Τη βλέπει μαζί με τη μαμά του που όπως όλες οι μαμάδες της εποχής ήταν ξετρελαμένη με τον Richard Chamberlain, στο ρόλο του παπά που θα πατήσει τους όρκους του για χάρη της Rachel Ward. Λογικό αφού η Αγγλίδα ηθοποιός είχε κάτι κολασμένα ζυγωματικά, αυτά που σήμερα πληρώνουν για να τα πετύχουν με εμφυτεύματα και πλαστικές. Πόσο ν’ αντισταθεί ο πάτερ; Στην πραγματική ζωή η φίλη μας παντρεύτηκε τον άλλο πρωταγωνιστή της σειράς και είναι μαζί του μέχρι σήμερα σε μια φάρμα στην Αυστραλία με παιδιά και εγγόνια…. Και γελάδια! Στο ενδιάμεσο γύρισε μια φλόπα με τον Jeff Bridges που όμως μας έδωσε το «Against All Odds» από τον Phil Collins. Μην είμαστε αχάριστοι.
Πριν από αυτή τη σειρά ο Τσάμπερλαιν είχε κάνει το «Δόκτωρ Κίλνταιρ». Αιώνες πριν από το Grey’s Anatomy και διάφορα άλλα ιατροπεριθαλπτικά. Οι σειρές που ακολούθησαν με παπάδες και γιατρούς τα επόμενα χρόνια είναι απλά οδοντόκρεμες. Την ευλογία σας!
Πίσω στην τάξη τώρα.
Ξεκίνημα μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Τελευταία σχολική χρονιά. Κυριαρχούν οι αφηγήσεις των διακοπών. Νέες εμπειρίες, από το πρώτο τσιγάρο μέχρι το πρώτο τρίφυλλο. Άλλος απ’ την παρέα ανακάλυψε την παξιμαδοκλέφτρα, άλλος τους Sex Pistols κι άλλος το σεξ… Ωωω λέγε ρεεε!!
Κινηματογραφικές καταστάσεις όπως ο «Πρωτάρης» Ντάστιν Χόφμαν με κάποια κυρία Ρόμπινσον που την είχε βοηθήσει σε μια μετακόμιση. Τα μισά ήταν ψέματα & υπερβολές. Ο ήρωάς μας είχε περάσει κι αυτός ένα πραγματικά αξέχαστο καλοκαίρι. Απλά όχι αυτό που περιμένετε. Η εμπειρία ήταν στην κατηγορία disaster για τον Podycaster.
Το δημοκρατικό οικογενειακό κονκλάβιο είχε αποφασίσει ότι η προετοιμασία για τις πανελλήνιες απαιτούσε θερινό φροντιστήριο στα βασικά μαθήματα των εξετάσεων. Οκ λίγες ωρίτσες τη βδομάδα, τι μπορούσε να πάει στραβά; Ο Κάστερ που τα πήγαινε περίφημα με την εφηβική ρουτίνα: σχολείο, φροντιστήριο, διάβασμα, προπονήσεις, εξετάσεις, μπλόκαρε με τη φάση φροντιστήριο-σκέτο, καλοκαιριάτικα.
Καμία επαφή! Δεν συγκεντρώθηκε ποτέ, πέρασε και δεν ακούμπησε. Και ειδικά στο αγαπημένο του μάθημα-εδώ γελάμε-την έκθεση. Σε κάποιο από τα θέματα είχε καταφέρει(ΣΑΡΚΑΣΜΟΣ) να γράψει απλά δυο παραγραφούλες. Τα σχόλια με κόκκινο στυλό ήταν του στυλ «θ’ αστειεύεσαι, αν δε θέλεις δεν πειράζει, σοβαρέψου και κάτι τέτοια τέλος πάντων». Μπορεί να ήταν και περισσότερα από τα δικά του γραπτά. Κόλαση!
Αυτός που το πήρε όμως πολύ σοβαρά ήταν ο φάδερ Podycaster, που δυστυχώς για το φίλο μας η έκθεση ήταν το δυνατό χαρτί του στο σχολείο. back in the days. Καταστροφή στο σπιτικό. Αποφασίζει να του μάθει ο ίδιος πως παίζεται η μπαλίτσα. Έλεος. Πάλι καλά που δεν τον έβαλε σε κατ’ οίκον περιορισμό.
Σοβαρή μεθοδολογία με ξεκίνημα πως γράφεται ο σωστός πρόλογος. Για κάτι τέτοιες καταστάσεις εφευρέθηκε ο όρος cringe. Τι να κανει ο Κάστερ… Το βούλωσε και έγραφε τους προλόγους του. Όταν ρολάρε η σχολική χρονιά το μαρτύριο σταμάτησε αφού το δοκιμασμένο δίπτυχο σχολείο/φροντιστήριο δούλεψε και πάλι ρολόι. Απ’ ό,τι φάνηκε κανένα από τα δυο δε δούλευε μόνο του.
Εντάξει έφταιγε και το καλοκαίρι. Ακρογιαλιές δειλινά είχαν πλανέψει και σκλαβωμένη κρατούσαν τη δόλια καρδιά. Μην τα ρίχνουμε όλα στο εκπαιδευτικό σύστημα. Το πρόβλημά του στην έκθεση το έλυσε τελικά ένας… μαθηματικός στο φροντιστήριο. Μπήκε σε ξένα χωράφια αλλά η καίρια παρατήρηση του, ότι γράφουμε τα κοινωνικώς καθιερωμένα ήταν πραγματική ψυχαναλυτική αποκάλυψη για τον Κάστερ & τον έκανε να καταλάβει ότι η γενικότερη επαναστατικότητα – αντιδραστικότητα ήταν αυτή που του δημιουργούσε την άρνηση στο μάθημα.
Το δέχτηκε, συμβιβάστηκε και προχώρησε στο δάσος. Που να φανταζόταν κι αυτός κι ο πατέρας του ότι θα ερχόταν η μέρα που θα πληρωνόταν για να γράφει δελτία τύπου και αργότερα θα γινόταν podcaster/blogger με δικές του φανταστικοζουμεροσπαρταριστές λέξεις και κείμενα χωρίς κανένα καθιερωμένο κοινωνικό ή λογοτεχνικό κανόνα. Φάτε τη σκόνη μας!
Περνάμε τώρα στο marketing section της ιστορίας μας, ή αλλιώς διάλειμμα για διαφημίσεις. Οι story tellers της εποχής (κειμενογράφους τους έλεγαν τότε) αρέσκονται σε ήρωες όπως Λάκης και Λαλάκης. Ο Λαλάκης ο εισαγόμενος με τον Νίκο Παπαναστασίου αγοράζει μόνο προϊόντα εισαγωγής και γίνεται viral (το viral δεν είχε εφευρεθεί ακόμα). Μπουφανάκι; 9 καφετούλια! Τσιγάρο! Παφ και τάληρο. Σκέτο Τέξας.
Παλιότερα για τη βουλωμένη μύτη είχε βρεθεί η λύση. Έρχεται ο Λάκης που φέρνει Vicks Inhaler και μοιράζει σ’ όλους από ένα Βιξ. Όλε! Οι διαφημιστές ασχολούνται αρκετά με τις αλυσίδες σούπερ μάρκετ. Η μασκότ του Πρισουνίκ Μαρινόπουλου είχε τα αρχικά του, ο Πι Μι με τη δραχμή – Ενός λεπτού σιγή… Στην αρχή ήταν ένα σκίτσο που αργότερα έγινε κούκλα που θύμιζε λίγο έναν 3D Pac-Man.
Το target audience ήταν κυρίως η νοικοκυρά του σπιτιού που είναι κεφάτη επειδή γυρίζει απ’ του Βερόπουλου. Γιατί δεν υπήρχε κεφάτος; Θα σας πως εγώ γιατί. Ο φάδερ Podycaster γκρίνιαζε στη μάδερ ότι παρασυρόταν και αγοραζε ένα κάρο πράγματα που δεν τα χρειαζόταν. Μια φορά λοιπόν αποφάσισε να πάει κι αυτός μαζί να το παίξει ΔΝΤ και τελικά… ξόδεψαν περισσότερα. Αποδέχτηκε την ήττα του και δεν ξανασχολήθηκε.
Στα μουσικά δρώμενα: το καμάρι του Μπέρμιγχαμ, ο Ozzy θα βάλει στο θρύλο του ένα λιθαράκι, κι ένα πέπουλο μη σου πω, αφού θα δαγκώσει ένα περιστέρι μπροστά στα στελέχη της δισκογραφικής εταιρείας. Μια κλασική ροκ ιστορία που προμοτάρει τη βιογραφία του που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Ο Podycaster θ’ αγοράσει τότε το Blizzard of Ozz και θα ξεχωρίσει το «Crazy Train» με τον αξέχαστο Randy Rhoads στην κιθάρα.
Το τραγούδι θα το βάλει πολλά χρόνια μετά σαν ringtone στο κινητό του. Σιγά τα λάχανα θα μου πείτε. Ακούστε λίγο για να δείτε πόσο γρήγορα γίνονται vintage τα πράγματα. Το κινητό ήταν το μικροσκοπικό αλλά θαυματουργό Sony Ericsson με το πορτάκι. Οκ απεχούμε πολύ από την εποχή των μάγων & των δράκων αλλά τότε για να βάλεις ένα ringtone στο κινητό έπρεπε να το κανείς νότα-νότα με το πληκτρολόγιο, πατώντας αληθινά πλήκτρα με τη σωστή σειρά. Χριστέ μου! Σα χτες ήτανε…
Πώς περνάνε έτσι τα χρόνια? Χρησιμοποιώ λοιπόν την τεχνική του προλόγου που έμαθε ο Podycaster από τον πατέρα του για να γράψω τον επίλογο του σημερινού επεισοδίου και να σας πω ότι έτσι ακριβώς πέρασε & η ώρα. Σαν το νεράκι που κυλάει στην πλάτη της πάπιας. Σαν μια νιφάδα χιονιού που λιώνει πάνω στο βλέφαρο του τάρανδου, γιατι με ειδοποιούν από το κοντρόλ ότι δεν έχουμε άλλο χρόνο.
Ο Κώστας Κόλιας έπαιξε μπάλα, έκανε build up, μοίρασε ασίστ και σκόραρε εδώ στον Podycaster FM και θα το ξανακάνει. Αν ήταν η πρώτη σας φορά ακούστε και τα προηγούμενα για να φτιάξετε ολόκληρο το φανταστικοζουμεροσπαρταριστό παζλ της ιστορίας μας. Θα περάσετε πένα! Ραντεβού στο επόμενο. Βάλτε σημάδια μην χαθείτε, κάντε like και subscribe κι ό,τι είπαμε ναι;
Ποντκαστερόγραφο
Ποια ήταν τα επεισόδια πριν το σημερινό νο. 8; Μήπως τα 6, 7…. Six seven; Ένα μικρό πείραμα για δούμε αν μετά από ένα μήνα αυτό το trend θ’ ακούγεται ακόμη cool ή old school.