Ep.10 – Πενταήμερη & Πανελλήνιες , People Have The Power
Φίλες και φίλοι, γεια σας. Μόλις συντονιστήκατε στον Podycaster FM. Είμαι ο Κώστας Κόλιας και είμαι εδώ για να σας διηγηθώ τις περιπέτειες του Podycaster. Ένα χάμστερ που με ιστορίες αλλόκοτες ο θρύλος το χει ζώσει. Για την ακρίβεια όχι αλλόκοτες αλλά φανταστικοζουμεροσπαρταριστές. Δεν πουλάω έξυπνες σίτες αλλά μπορώ να σας τυλίξω δύο εξυπνάδες στα γρήγορα για το δρόμο. Αραδιάζω 2.500 λέξεις μέσα σε 15 λεπτά. Είναι λιγότερο τρομακτικό από όσο ακούγεται. Άλλες δικής μου επινόησης και άλλες γνωστές που χρησιμοποιούν οι Mαγκλς και είναι δοκιμασμένες στο πέρασμα των αιώνων. Τζιροντζολάρω με απαρέμφατα, γερούνδια, ενεστώτες και υπερσυντέλικους. Αυτό ακούστηκε κάπως σαν Ρωμαίος λεγεωνάριος που τις τρώει από τον Οβελίξ. Πετάω σαρκαστικά και αυτοϋπονομευτικά σχόλια. Ρίχνω και κάνα δύο χαβάδες κεφατζίδικους και βουάλα. Ξεκινάει το Όλα τα τυριά στην πίστα. Το πιο μπανγκαράνγκα podcast στην ελληνική podcastερογραφία. Το μοναδικό με encore, γι αυτό μη βιαστείτε να φύγετε. Ενορχηστρωμένο και χορογραφημένο στην εντέλεια μέχρι ψηλής και δασίας. Εκτός από λίγες στιγμές improv όπως ένα αυθόρμητο τραπεζάτο τζάλα τζάλα τσιφτετέλι. Το θέλεις?
Αυτό είναι το 10 το καλό. Το διαβαστερό. Πάμε καπετάνιο. Viral τις άγκυρες να τρεντάρουμε χωρίς αύριο. Όπα. Μισό-μισό. Στο σημερινό επεισόδιο ενδέχεται να υπάρχουν σκληρές σαν παρμεζάνα περιγραφές από πενταήμερη και Πανελλήνιες. Παρακαλώ απομακρύνετε τις ευπαθείς ομάδες από τις πλατφόρμες μην πέσει κανείς και χτυπήσει.
Το γαϊτανάκι της ιστορίας μας στροβιλίζεται αισίως στην τρίτη λυκείου. Πριν πιάσουμε όμως θέσεις στα θρανία ας κάνουμε ένα σύντομο άλμα στο σήμερα. Πρωινό Κυριακής. Ο ήρωάς μας σκρολάρει στο κινητό του. Μία άναρχη εναλλαγή φωτό και ειδήσεων. Η εικόνα ταξιδεύει πάνω από βουνά, θάλασσες και λαγκάδια. Στοπ για 20 δευτερόλεπτα για να δούμε μία γάτα από τη Λιθουανία που παρακολουθεί φόρμουλα. Ένα χάμστερ που παίζει μπάσκετ. Γιατί δηλαδή αυτό είναι περίεργο?
Ή ένας συμπαθέστατος καζάκος που μπουκώνει 10 χαλαπένιος χωρίς να μεταμορφωθεί σε ερυθρόδερμο από την κάψα. Μέσα σε μία καταιγίδα ομορφιάς και φλεξαρίσματος το timeline του πλημμυρίζει με stories από τη χθεσινή συναυλία της Patti Smith, στο λατρεμένο θέατρο του Λυκαβηττού που είχε ανοίξει και πάλι. Την είχε δει live παλιότερα στο rockwave του Άγιου Κοσμά. Tετραήμερο στο λιοπύρι με φοβερό lineup.
Manowar, Blur, Placebo, Deus, Μιχάλη Δ, άφησέ με σου λέω θα τα πω όλα, Garbage, Fun Loving Criminals, Closer, Afgan Wicks, Queens of the Stone Age, Earth Bound και – γονατίστε και σταυροκοπηθείτε – Prodigy, οι μεσουρανιστές της εναλλακτικής dance για το κλείσιμο. Ντελιριο! Τι γινότανε τότε ρε αρεφάκι μου; Τέσσερις μέρες back to back, 29 acts – όπως οι κατασκευαστές πλητηρίων. Αυτά ήταν φεστιβάλ. Την είχε συναντήσει φυσικά backstage στα πλαίσια του εταιρικού meet and greet. Τότε μάλιστα ο Κάστερ είχε μιλήσει και στην κάμερα του Mad TV στον Θέμη Γεωργαντά έλεγοντας τα δικά του για το φεστιβάλ και τι περίμενε να δει. Περασμένα μεγαλέια. Κάντε λίγο θόρυβο, ε, βγάλτε κανα επιφόνημα. Στα τωρινά stories, το People have the Power είναι άχαστο και γεννάει πάντα τα ίδια συναισθήματα. Αμέσως το μυαλό του έτρεξε πίσω στα χρόνια του οίνου και των ρόδων και τα φανταστικοζουμερά κατορθώματά του. Μόλις είχε κυκλοφορήσει νέο άλμπουμ της κυρίας Smith. Η εταιρεία είχε καινούργιο διευθυντή, managing director με την ορολογία της εποχής και νέο marketing manager.
Φυσικά ο ήρωάς μας θα τους καλωσόριζε δεόντως. Είχε έρθει η στιγμή να ανάψει το λαμπάκι του Κύρου Γρανάζη, να γεννηθεί άλλη μία ιδεάρα και να πάρει φωτιά το meeting room. Καλώς ήρθατε στο λhμέρι του Podycaster. Τι πιο αρμόζον για μία ιέρεια της rock με πολλά χιλιόμερα στο κοντέρ από ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για την παρουσίαση του cd στα media. Το πρώτο μέρος απαιτούσε ένα συνεργείο (κάμερα και ήχο) που θα έπρεπε με χειρουργική ακρίβεια να πηγαίνει σε διάφορα μέρη στην Αθήνα σε προκαθορισμένα ραντεβού και να παίρνει δηλώσεις για την Patty Smith. Μουσικοί δημοσιογράφοι όπως ο Μάκης Μιλάτος αλλά και πιο mainstream πρόσωπα της τηλεόρασης όπως ο Παύλος Τσίμας. Το γύρω-γύρω όλοι κράτησε δυο-τρεις μέρες αλλά τελικά μαζεύτηκε το υλικό και μαζί με μερικά βίντεοκλπ η ομάδα ήταν έτοιμη για το τελικό στάδιο.
Το μοντάζ έγινε με την επίβλεψη του αξέχαστου Νίκου Τρανταφυλίδη σε ένα στούντιο ένα στενάκι κοντά στο Ερρίκος Ντυνάν. Στη διπλανή κονσόλα ο Νίκος εκείνη την εποχή έκανε τα μαγικά του στο δικό του ντοκιμαντέρ για τον Screamy J. Hawkins. I put a spell on you. Η προβολή τελικά έγινε κάπου στoυ Ψυρρή παρουσία εκλεκτών εκπροσώπων των MΜΕ με ποτό και μπουφέ και πέρασαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Αφήνουμε τώρα τα μαθήματα marketing και γυρνάμε πίσω στα σχολικά χρόνια. Πίσω σε μία εποχή που ταξί έπαιρναν διπλοκούρσες, η μελιτζάνα δεν είχε γίνει ακόμη emoji και οι νέες ταινίες έβγαιναν στις αίθουσες Παρασκευή και όχι Πέμπτη. Μια εποχή που ο μπαμπάς του αγαπημένου Νικόλα ο Βασίλης Τριανταφυλίδης έγραφε τη δική του ιστορία στην ποπ κουλτούρα της χώρας και σημάδευε τον τρόπο που λέμε αστεία ακόμη και σήμερα. Ο Harry Κlyn εξαργύρωνε το peak της καλλιτεχνικής του δημιουργίας – τις περίφημες πατάτες – με κινηματογραφικές ταινίες όπως το αλαλούμ αλλά και εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα όπου έλεγε πολλά περισσότερα από το «δε μας κατουράς ρε Πάριε» και το «δε μας χέζεις ρε Νταλάρα» που είχαν αποτυπωθεί στους δίσκους του. Γενικά αυτά που έλεγε στα άλμπουμ μπροστά σε αυτά που ξεστόμιζε στα μαγαζιά ήταν απλά ένα διάλειμμα στο προαύλιο των Ουρσουλίνων. Οι πειρατικές κασέτες με το πρόγραμμα έκαναν χαμό.
Ο ήρωας μας άκουγε από τότε Patty Smith και Because the Night, ενώ ο Father Podycaster το Αμπράθαμε με τον Julio Iglesias. Με τον ελληνικό τίτλο Αγάπαμε θα το πει και ο Γιάννης Πουλόπουλος αλλά όχι μόνο αυτός. Πρόσφατα ο λαός θα υποκλiθεί στο ταλέντο ενός ακόμη φέρελπι καλλιτέχνη/οδηγού αγώνων και ιδιοκτήτη ομάδας ποδοσφαίρου που πάνω στην τρέλα της κατάκτησης του πρωταθλήματος θα το τερματίσει και θα το ερμηνεύσει με γρέζι και πάθος ζηλευτό. Τελεία και παύλα ΑΕΚ είσαι καύλ@
Ο ήρωάς μας που δεν πετυχαίνει νότα και δεν τραγουδάει ούτε στο μπάνιο είναι ένας χαμστεροκάς στο λύκειο γιατί όπως έχουμε πει όλα τα χάμστερ μετά το γυμνάσιο πάνε λύκειο. Ακούει κάθε μεσημέρι Πετρίδη διαβάζει Ποπ και Ροκ και αγοράζει δισκάκια με το χαρτζιλίκι του. Αλλά ακόμη δεν έχει πάει ούτε σε ένα live. Έχουμε διαβάσει για τις συναυλίες Police, του Rory Galacher, το πάρτι του Λοuκιανού στη Βουλιαγμένη και εμείς τίποτα ακόμη. Από λάδι είμαστε μια χαρά. Ψάχνουμε ακόμη την τηγανίτητα.
Τα μόνα live που έχουμε δει είναι στις σχολικές γιορτές. Μη φανταστείτε καμιά μεγαλοπρεπή αίθουσα χορού ή τίποτα κλειστά γυμναστήρια όπως στις αμερικάνικες ταινίες με prom queens και άλλα τέτοια γραφικά. 28η και 25η όταν τελείωνε η γιορτή τα παιδιά που έπαιζαν δεν ξέστηναν και άρχιζαν να παίζουν ξανά. Γύριζαν τότε όλοι μέσα και ζούσαν για λίγο το ροκ όνειρο. Όπως κάθε σχολική μπάντα που σέβεται τον εαυτό της, έπαιζε τα χαρακτηριστικά ριφάκια του Smoke on the water, του Suzy Q, άντε και κανα Σαββόπουλο. Δεν προλάβαιναν και περισσότερα. Τους έπαιρναν χαμπάρι οι καθηγητές και τους κυνηγούσαν να σταματήσουν γιατί έπρεπε να κλείσει το σχολείο. Πίπες. Θα αναρωτιέστε βέβαια πώς και δεν συμμετείχε σε κάποια μπάντα. Γιατί η μουσική φίλες και φίλοι είναι μία λαξευμένη πέτρα, όχι μια απλή κοτρόνα. Να θυμίσω λοιπόν ότι παρόλη την αγάπη του για τη μουσική δεν είχε τα εργαλεία για το λάξευμα. Δεν ήταν απλά φάλτσος. Ούτε ξόφαλτσος αλλά καραφάλτσος. Πιο φάλτσος και από εκτέλεση φάουλ του Πλατινί.
Ένα flashback αστραπή στο δημοτικό. Στην προετοιμασία της σχολικής γιορτής μία δασκάλα τον είχε σηκώσει να τραγουδίσει μόνο του α καπέλα. Ενώ δεν το είχε καθόλου, αυτή επέμενε και τον είχε κάνει ρόμπα σε όλη την τάξη. Σκληρό… σαν κεφαλοτύρι. Τραύμα ανεπούλωτο. Παρά την αταλαντοσύνη του όμως είχε άποψη για αυτούς που είχαν ταλέντο ή που νόμιζαν ότι είχαν. Τέλος πάντων.
Ακόμη λοιπόν δεν έχουμε δει Live, αλλά ακούμε live albums. Το σωστό το ροκ το ορθόδοξο θέλει ζωντανή ηχογράφηση, χειροκρότημα, ηρωϊκά, κυθαριστικά και ατελείωτα τυμπανιστικά σόλο. Οι μπασίστες ήταν πάντα λίγο ριγμένοι σε αυτό τον τομέα. Του Κάτσερ του άρεσαν επίσης και οι ατάκες ανάμεσα στα τραγούδια. Ο τρόπος που ο τραγουδιστής παρουσίαζε το επόμενο trαψκ. Όλο μαζί στο μυαλό του ήταν κάπως σαν μια ραδιοφωνική εκπομπή. Ατάκα, τραγούδι. Ατάκα ,τραγούδι. Και στο τέλος, thank you very much. You are a lovely audience. Θέλουμε να σας πάρουμε σπίτι μαζί μας. See you soon.
Εκείνη την εποχή για κάποιο λόγο ήταν δημοφιλή τα άλμπουμ που είχαν ηχογραφηθεί ζωντανά στην Ιαπωνία από διάφορα ονόματα της hard rock. Ένα από αυτά ήταν ένα παλιότερο των Scorpions, το περίφημο Tokyo Tapes. Τότε έπαιζε κιθάρα στο group και ο Uli John Roth, ένας γκουρού του είδους που έφτιαχνε και φτιάχνει ακόμα δικές του κιθάρες με το όνομα Sky και κάθε χρόνο διοργανώνει την Sky Academy όπου διδάσκει μία ολιστική προσέγγιση στη διδασκαλία της ηλεκτρικής κιθάρας. Σε εκείνο το άλμπουμ λοιπόν οι Scorpions είχαν τραγουδίσει και στα Ιαπωνικά. Αιώνες πριν οι Metallica διασκευάσουν Ζορμπά και το Δεν χωράς πουθενά. Να τα λέμε κι αυτά.
Ανοίγω μία παρενθεσάρα για ένα ταξίδι αναψυχής του Κάστερ στη Βουδαπέστη όπου έζησε ένα παρόμοιο folklore/ τουριστικό σκηνικό. Σε ένα νυχτερινό κέντρο της πόλης ο συμπαθής Μαγιάρος entertainer είχε σαν ατραξιόν ένα τραγούδι στη γλώσσα των χωρών που αποτελούσαν το group των τουριστών. Για τους Έλληνες το tribute ήταν ένα οσκαρικό τραγούδι με τίτλο… το βρήκατε! Τα παιδιά του Πειραιά. Έτριαν λίγο τα κόκκαλα του Χατζιδάκη που το είχε ψλοαπαξιώσει κιόλας το τραγούδι.
Πίσω στην κανονική ροή του προγράμματός μας, στην τελευταία σχολική χρονιά.
Η διαφήμιση του Campari κάνει επιτυχία το Total Eclipse του Klaus Nomi ένα από τα διάσημα θύματα του Age που είχε φύγει ένα χρόνο πριν. Οι Scorpions κυκλοφορούν το Love At First Sting, αλλάζουν πίστα και απ τα λόνια μπαίνουν στα σαλόνια. Σιγά-σιγά θα γίνουν ένα «ελληνικό» συγκρότημα. Οι Van Ηalen κυκλοφορούν το Jump με τον David Roth να κάνει τι άλλο εντυπωσιακά άλματα στο βίντεο κλιπ. Η Τίνα Τάρνερ ή Τϊνα Τερνερ… κάνει επιτυχία με το Private dancer ή Private Ντένσερ και οι Human League λοξοδρομούν από τον pop ήχο τους με το εκπληκτικό The Libanod. Έχουμε ντεμπούτο άλμπουμ για Dead can Dance, Smiths με Johnny Mar και Morrisey. Oi Cars με το Drive και οι Echo and the Bunnymen με το Killing Moon. Ο Nick Cave κάνει μεταγραφές αεροδρομίου και φτιάχνει τους Bad Seeds και μαζί ξεκινούν την πορεία προς την αγωνιότητα με το From her to Eternity. Τι χρονιά ήταν αυτή!
Kυκλοφορεί το πρώτο άλμπουμ των Bonjovi. Ο John ήταν η αδυναμία της mother. Την πείραζε λίγο o Καστερ. Ντάξει ρε μάνα καταλάβαμε. Δεν θα πω τίποτα στον father. Στο ραδιόφωνο τους είχαν προτοπεί Μπονζοβί. Γαλλικό. Ωραίο… του πάει νομίζω. Πιστεύω πως και ο Αλιάγας την πρώτη φορά έτσι θα τους είχε πει. Συμβαίνουν αυτά στις ζωντανές εκπομπές. Ακόμη και στο local ρεπερτόριο. Παρατηρείς παραδείγματος χάρη στη Λαυρίου τις αφίσες με τους καλλιτέχνες στα πανηγύρια του καλοκαιριού και βλέπεις με κεφαλαία γράμματα το όνομα του Αϊδού. Λαλέζας ή Λαλεζάς Αν δεν έχεις φίλο Μοραΐτη πού να ξέρεις ότι λέγεται Λάλεζας. Ελπίζω να θυμάμαι σωστά.
Ευκαιρία με αυτούς τους παρατονισμούς να ανοίξουμε ξανά το φάκελο της παρίχησης παύλα παρανόησης στο στίχο που οδηγεί σε παρανοϊκά αποτελέσματα. Τα αγαπημένα Missheard Lyrics. Δώστε βάση.
Πάρε ναυτάκι Συριανό ή πάρε ένα αυτάκι Συριανό. Γιατί δηλαδή η Σύρος εκτός από λουκούμια να μη βγάζει και αυτάκια; Mε βιολί, σανντουροβιόλι(σύνθετη λέξη) – oύτε εγώ δεν βρίσκω τέτοια – ή βιολί σαν του Ροβιόλη; Δεν θα μπορούσε ο Ραβιόλης… Δεν θα μπορούσε ο Ροβιόλης να είναι ένας γνωστός βιολιτζής, κατασκευαστής ή συλλέκτης βιολιών; Κλείνουμε το φάκελο αυτό για την ώρα και επιστρέφουμε στην ιστορία μας.
Έχει φτάσει η ώρα για τη μεγαλύτερη στιγμή της λυκειακής ζωής. Κρατήστε ανάσα. Πενταήμερη παρά πέντε στο φροντιστήριο. Ο μαθηματικός τη θεωρεί κακή επιλογή και προτείνει διάβασμα στο σπίτι. Τι φάση; Aυτός ο τρόπος χρήσης της λέξης φάση ήταν ο μόνος από τους 352 που δεν υπήρχε τότε. «Θα πας και εσύ;» είχε ρωτήσει τον Κάστερ. Εννοείται. Πάμε να ζήσουμε μοναδικές στιγμές. Οι Βάρδοι θα γράψουν ελεγείες που θα μεταδίδονται από στόμα σε στόμα στους αιώνες των αιώνων. Μη φας… Έχουμε γλάρο.
Ημερολόγιο Podcaster σελίδα 425. Μήνας Απρίλιος. Καιρός οριακά φθινοπωρινός, τόπος Σαντορίνη. Ο Podycster αφηγείται: «Στο νησί που σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι πρέπει να μείνουν μέσα για να μπορούν με ευκολία να βολτάρουν οι επισκέπτες από τα κρουαζιερόπλοια, τότε έγινε ακριβώς το αντίθετο. Τους φωνάζαμε να βγουν έξω για να έχουμε παρέα να φαινόμαστε πολλοί. Ήμασταν εμείς κι άλλο ένα σχολείο από τα Εξάρχειια. Τους συναντούσαμε πού και πού στα δρομάκια του νησιού. Οι πιο fail πενταήμερη ever. Ήταν μια άλλη εποχή που δεν υπήρχε η μακτοναλντικοποίηση του υπερτουρισμού και στην offseason τα νησιά ήταν κρανίου τόπος».
Μερικά από τα highlights ήταν η εκδρομή στο ηφαίστειο. Κάτι κρύα αστεία με αφρούς στα κρεβάτια και μια στιχομυθία από το διπλανό δωμάτιο. Λίγο πιο δεξιά Στέλιο, λίγο πιο Αριστερά Στέλιο. Όπως καταλάβατε δεν έβρισκε το στόχο Στέλιος και ένα σούπερ παγωμένο – μπούζι – μπάνιο στη θάλασσα. Το μενού είχε φαΐ και μπαρότσαρκα στη χώρα και αργά το βράδυ γυρνιύσαν στο Καμάρι όπου ήταν το ξενοδοχείο τους.Η διασκέδαση τελείωνε στην disco Yellow Donkey που για αρκετά χρόνια θα γράψει τη δική της ιστορία στο νησί. Ουσιαστικά δούλευε τότε μόνο γι αυτούς και έκλεινε μόλις έφευγαν. Ο ύμνος της βραδιάς και της πενταήμερης ήταν το Suzana. Τώρα πια υπάρχει και ζυθοποιία στο νησί με το ίδιο όνομα. Άμα πάτε πιείτε μια Yellow Donκey στην υγειά του Podycaster και των ανέμελων σχολικών στιγμών.
Ήταν η δεύτερη φορά που επισκεπτόταν τη Σαντορίνη. Η πρώτη πάλι στο Καμάρι πρέπει να ήταν για τις τελευταίες διακοπές που είχε πάει με τους γονείς. Μαζί με τον αδερφό του είχαν κάνη την πρώτη επανάστασή τους. Είχαν σηκώσει μπαϊράκι δηλώνοντας ένα απόγευμα ότι δεν θα ακολουθήσουν στην απογευματινή εξόρμηση στα αρχαία ερείπια στην Περίσσα και θα πήγαιναν μόνοι τους βόλτα στην καφετέρια στην παραλία. Ξεσάλωσαν με πίτσα και coca cola μέχρι να επιστρέψουν οι γονείς. Επική βαρετή έξοδος, αλλά έτσι είναι οι επαναστάσεις. Έχουν και το ανάλογο τίμημα. Άμα σηκωθεί το λάβαρο όμως, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.
Αυτές οι εφηβικές διακοπές είχαν σημαδευτεί από κάτι ακόμα. Ένα από τα καλύτερα δείγματα συνδυασμού Χ και Χ χρωμοσωμάτων. Ήταν μία τουρίστρια λοιπόν από το μακρινό βορά που την έβλεπε κάθε μέρα στη μαύρη, από τη λάβα, παραλία. Μαζί με τη φίλη της απολάβαναν τον ήλιο φορώντας μόνο το ένα μέρος από το μαγιό τους. Μαλιά άχυρο και σοκολατί δέρμα από την ηλιοθεραπεία. Ένα πραγματικό υπερθέαμα που έκανε το αίμα του να φτάνει οριακά πάνω από το σημείο βρασμού. Ήταν η Marian και αυτός ο Leonard Cohen. Ηλικιακά δεν έβγαινε το Love Story. Άσε που το πολυτραγουδισμένο ζευγάρι είχε γνωριστεί στην Ύδρα και όχι στη Σαντορίνη. Αλλά δεν αφήνουμε την αλήθεια να χαλάσει μια ωραία ιστορία. Τα χουμε πει αυτά. Τώρα πια οι δύο φίλες θα είναι δύο σεβάσμιες συνταξιούχες που θα κάνουν… ό,τι κάνουν οι σεβάσμιες συνταξιούχες στη Σκανδιναβία. Δεν έχω ιδέα. Η Παπαρίζου μπορεί να ξέρει να μας πει. Ίσως κάποτε να ξαναγύρισαν στο νησί με κάποιο από αυτά τα κρουαζιερόπλοια για να θυμηθούν τα νιάτα τους. Ποιος ξέρει;
Eπιστροφή στο λύκειο. Πάμε για το grand finale φινάλε της χρονιάς. Κατηφόρα για τις πανελλήνιες. Μια εποχή που δεν υπήρχαν συμβουλευτικές γραμμές υποστήριξης για τον άγxow των εξετάσεων. Αλλά ακριβώς το αντίθετο. Οι γονείς έξω από το σχολείο. Μεγάλη επιτυχία. Εδώ είχε πατήσει πόδι. Χαμστερίσιο, όχι αστεία. Θα κάτσετε σπίτι.
Στο διαταύτα. Φυσική – Τα θέματα ήταν επιπέδου τι φάγατε χθες το βράδυ. Χημεία – Ένα δοκάρι μας χώρισε από την τελειότητα. Μαθηματικά – Εδώ πέσαμε στα γνωστά παλούκια, αλλά ευτυχώς γλιτώσαμε τον ανασκολοπισμό. Και τέλος, το αγαπημένο σας, το ξέρω, περιμένετε με αγωνία. Το μάθημα που μας έχει κεράσει μεγάλες στιγμές από το 8 στις εισαγωγικές του λυκείου, στη συναυλιακή περιγραφή του Roρυ Galagher στον καλοκαιρινό φροντιστηριακό πανολεθρίαμβο και το ταπεινωτικό κατοίκον μάθημα μαρτύριο από τον Father. Επίλογος με.. ‘Eκθεση – Το θέμα ήταν μία φράση που πλέον χρησιμοποιείται στα social, σε άρθρα, σε τίτλους ειδήσεων, όχι τόσο βαρίγδουπο όσο το αρρωγή και ευδοκίμηση, αλλά still a calssic: «Ποτέ άλλοτε οι στέγιες των σπιτιών δεν ήταν τόσο κοντά, αλλά οι καρδιές των ανθρώπων τόσο μακριά». Σκληρό, όπως οι κοιλιακοί της J LO. Όπως έχουμε πει σε προηγούμενα επεισόδια, γράφουμε τα κοινωνικώς καθιερωμένα. Τα αλλοπαρμένα που νόμιζες ότι θα έπαιρναν Nobel, ή θα γίνονταν σενάριο που θα σκηνοθετούσε ο Τσαφούλιας μπορούσαν να περιμένουν. Ο Σωτηράκης τότε βέαια πήγαινε ακόμη στο δημοτικό και δεν ήξερε τίποτε για τα μυστικά της 7ης τέχνης που αιχμαλωτίζει 24 καρέ σε 1 δευτερόλεπτο. That’s a rap. Τελευταίος καφέ στο roof top στο Βασιλόπουλο. Άντε και καλή τύχη μάγκες. Καλά μπάνια και καλό καλοκαίρι.
Τα αποτελέσματα δεν τον άγχωναν. Σε λίγο καιρό ο Bruce θα κυκλοφορούσε το Born in the USA και ο Prince το Purple Rain. Ο κολλητός του θα έφευγε φαντάρος και αυτός θα διάβαινε τις πύλες της τυροβάθμιας εκπαίδευσης. Τους περίμεναν βράδια αξημέρωτα, γεμάτα μουσική και γλυκιά αλητεία. Μείνετε συντονισμένοι.
Αυτά για σήμερα. Ελπίζω να περάσατε πένα. Μιλ Μερσί για την ακρόαση και μην ξεχάσετε να κάνετε like, subscribe και να το πείτε και στους φίλους σας, ε; Ήταν το τελευταίο επεισόδιο της πρώτης σεζόν. Μην τρελλένεστε. Οπότε καλό είναι να ακούσετε και τα προηγούμενα για να έχετε όλες τις χάντρες στο φανταστικοζουμεροσπαρταριστό κομπολόι της ιστορίας. Μη χάνεστε τώρα που μάθατε το δρόμο. Θα σας ξανάβρω στους ιντερνετικούς μπαξέδες. Τα λέμε στο επόμενο με τσικουδιά στους καφενέδες. Γεια χαρά και ό,τι είπαμε, ναι;
Ποτκαστερόγραφο.
Εκείνη τη χρονιά συμβαίνουν κοσμορικά γεγονότα.
Σε μία διαφήμιση κατά τη διάρκεια του Super Bowl(υπήρχε από τότε Super Bowl). Παρουσιάζεται o Macintosh, ο πρώτος προσωπικός υπολογιστής με ποντίκι και γραφικό περιβάλλον χρήστη. Καλορίζικο το έπιπλο.
Κάπου στη Νέα Υόρκη η οικογένεια Zuckeberg καλωσορίζει στον κόσμο τον μικρό Mark. Οι ραβίνοι πάνω από την κούνια του, εκτός από τα συγχαρίκια, ρίχνουν ανεξήγητα και πάρα πολλά likes. Ας πρόσεχαν!