Ερωτικό και μελάτο όπως ο κρόκος ενός αβγού
Φίλες και φίλοι γεια σας! Μόλις συντονιστήκατε στον Podycaster FM. Είμαι ο Κώστας Κόλιας και είμαι εδώ για να σας διηγηθώ τις φανταστικοζουμεροταριστές περιπέτειες του Podcaster. Δεν είναι βόας, ούτε κροταλίας, αλλά χάμστερ! Θα ξεχάσετε τα προβλήματά σας γιατί απλά θα σας ζαλίσω με τα δικά του.
Η πορεία του ήρωά μας, μετά τη φέτα και το κασέρι, για να γευθεί όλα τα τυριά στην πίστα: από γαλλικό Chevre μέχρι την ελβετική Gruyère, τη γραβιέρα στην γλώσσα του Federer και από καπνιστό Μετσοβόνε μέχρι Σεριφιώτικο παλαιωμένο σε λάκκο. Ένα ταξίδι τόσο ωραίο που δεν περιγράφεται με σέμνες λέξεις.
Όλοι οι βαθυστόχαστοι χρησμοί είναι δικοί μου — εκτός από αυτούς που έχω κλέψει! Τους έχω ρεμιξάρει όμως με τη δική μου μοναδική προφορικότητα. Θα σμιλέψω το χρόνο (Ταρκόφσκι) με σφυροκάλεμο τη μουσική και τις εξυπνάδες. Αυτά είναι δικά μου. Δεν τηρώ καμία ισορροπία: λέω όσα και όπως τα θυμάμαι και όποιον πάρει ο χάρος! Okay, κάναμε και λίγο έρευνα, αλλά προτεραιότητα έχουν αυτά που έχουν αντέξει στο χρόνο και αναδύονται αβίαστα, χωρίς drill baby drill.
Πάμε λοιπόν με το 7ο επεισόδιο: Το ερωτικό. Το μισομελάτο. Όπως ο κρόκος ενός σωστά βρασμένου αβγού. Οδηγέ, πήγαινέ μας σπίτι! Όπα, μισό, μισό, μισό! Όπως με ενημερώνουν από το κοντρόλ, στο σημερινό επεισόδιο ενδέχεται να υπάρχουν αναμνήσεις από τραγούδια και φωνές στη γαλαρία του πούλμαν. Καλή ακρόαση!
Αυτά που θα εξιστορίσω έγιναν σε εποχές που ο κόσμος ήξερε ήδη ότι η Γη είναι στρογγυλή, αλλά δεν απείχαμε και πολύ από τα χρόνια που το wellness ήταν τα ιαματικά λουτρά στην Αιδηψό και το Λουτράκι. Υπήρχε μόνο το ΠΡΟ-ΠΟ και το Λαχείο — ούτε στοίχημα, ούτε Τζόκερ.
Δεν γινόσουν viral, αλλά απλά ρόμπα! Δεν βαϊμπάραμε, απλά τη βρίσκαμε! Στη μόδα δεν υπήρχε ακόμη το layering, αλλά το ντύσιμο ‘κρεμμύδι’ — εγγύηση! Και τέλος, δεν είχαν εφευρεθεί ακόμη τα εναέρια εισαγωγικά στον προφορικό λόγο. Ωραίες εποχές! Πάμε λοιπόν να πιάσουμε σιγά-σιγά τις χάντρες στο κορδόνι της ιστορίας μας.
Γ’ Λυκείου. Γιατί όπως ξέρουμε, όλα τα χάμστερ κάποτε πάνε λύκειο! Τρίτη ώρα Θρησκευτικά. Το καμάρι μας χαζεύει έξω από το παράθυρο της τάξης. Δεν έχει ακούσει λέξη από τον καθηγητή, εκτός από την απειλητική ερώτηση: «Πώς λέγεσαι εσύ;». «Caster… Podycaster», απαντάει με ύφος Bond, James Bond.
Σε πρόσφατη συνέντευξή του έχει πει ότι του άρεσε έτσι να τρολάρει τους καθηγητές — το ‘τρολάρω’ δεν είχε εφευρεθεί ακόμη. Ο θρησκευτικός όμως, χωρίς να εκτιμήσει το υποκριτικό του ταλέντο, του υπέδειξε αμέσως το πέναλτι — χωρίς VAR, χωρίς τίποτα: «Πέρνα έξω!». «Μα δεν μιλούσα, κύριε!». Κι αυτό ήταν το πέμπτο πιο ηλίθιο πράγμα που είχε πει σε καθηγητή.
«Αφού σου αρέσει τόσο πολύ αυτό που κοιτάς, πήγαινε να το δεις από κοντά!». Τόμπολα! Είχε μαντέψει σωστά ο προφεσόρ. Αλλά τι ήταν αυτό που είχε μαγνητίσει το φίλο μας; Τι παραμόνευε στο προαύλιο του σχολείου; Ποιο καρτέρι, ποιο τυράκι, ποια φάκα είχε στηθεί για τον ήρωά μας;
Την ίδια ώρα λοιπόν που σύσσωμο το Γ3 μάθαινε για την ενάρετη ζωή, της λατρείας και της μετάνοιας, μία άλλη τάξη εκτελούσε παραγγέλματα γυμναστικών ασκήσεων. Το πνεύμα από τη μία, το σώμα από την άλλη — αυτή η αιώνια πάλη!
Εκεί λοιπόν, ανάμεσα στα τρωκτικά που έτρεχαν και χοροπηδούσαν, ξεχώριζε το πρώτο σοβαρό δάγκωμα λαμαρίνας για τον Caster. Αλήθεια, δαγκώνει κανείς τη λαμαρίνα πια; Τα ματόκλαδά της έλαμπαν σαν τα λούλουδα του κάμπου. Ήταν η λύση στην εξίσωση της ελκυστικότητας. Η ευθυτενής σιλουέτα μέσα στη φόρμα της έμοιαζε με ένα στακάτο κιθαριστικό ριφ που θα μπορούσε να το ακούει στο repeat μέχρι να καταστραφεί ο κόσμος. Επειδή με αυτά και με αυτά ζυγώνουμε επικίνδυνα στο Άρλεκιν πάρα πέντε, θα σας επαναφέρω στη σκληρή πραγματικότητα.
Την περιμένει στο σχόλασμα και περπατάνε μαζί στην επιστροφή για το σπίτι. Αυτό θα γίνει κάποιες φορές, αλλά πάντα είναι κι άλλος κόσμος μαζί και δεν προχωράει το πράγμα. Μέσα του χορεύουν ανεξέλεγκτα η ντοπαμίνη με τη σεροτονίνη, και η αδρεναλίνη κάνει κόντρες με τη φαινυλαιθυλαμίνη (αυτή δεν την ξέρατε; Ε, κρατήστε σημειώσεις!).
Είναι επιτακτική ανάγκη για ένα σχέδιο, για να δώσουμε τέλος σε αυτό το μαρτύριο. Μία ευκαιρία να της πει αυτές τις παπάτζες για τα κιθαριστικά ριφ και τις εξισώσεις ελκυστικότητας… Τρίχες! Απλά θα της έλεγε να τα φτιάξουνε.
Και ξαφνικά φάνηκε μία χαραμάδα ελπίδας: ένα Σαββατιάτικο πάρτι – Είχαν εφευρεθεί τα πάρτι! Αλλά μη βιάζεστε — πάντα υπάρχει ένα ‘αλλά’. Όπως έχουμε πει και σε προηγούμενα επεισόδια, είμαστε χαμστεροκάδες και όπως δεν γουστάρουμε το πρόγραμμα στις ντίσκο, έτσι ακριβώς αντιμετωπίζουμε και τη μουσική στα πάρτι.
Ο ήρωάς μας δεν είχε αυτό το κάτι του party animal, ΔΕΝ χόρευε. Αλλά — κι άλλο ‘αλλά’ — υπάρχει η ώρα του Blues, τα Slows, αλλά και οι μπαλάντες: το ‘Total Eclipse of the Heart’ από την Bonnie Tyler, το ‘In the Air Tonight’ από τον Phil Collins (τον μπαμπά της Emily in Paris για όσους έλειπαν από το μάθημα της μουσικής), το ‘Epitaph’, το ‘Catch the Rainbow’… Κομματάρες και ιδανική μουσική υπόκρουση για εφηβικές περιπτύξεις και σχολικά χτυποκάρδια. Μελώσαμε, όπως σας είχα προειδοποιήσει άλλωστε! Μότο μας εδώ στην Podycaster Productions: η συνέπεια.
Η μουσική θα έδινε άραγε τη λύση; Λοιπόν, για να μη σας τα πολυλογώ, είμαστε στο πάρτι και πέφτει το ‘Epitaph’. Είναι η στιγμή που περίμενε και σχεδίαζε σχολαστικά ο ήρωάς μας. Σηκώνεται από την καρέκλα, είναι έτοιμος όπως ο Διαμαντίδης σε περιγραφή Χατζηγεωργίου για ένα μεγαλοπρεπές «Βάλ’το, αγόρι μου!».
Αλλά —πήξαμε στα ‘αλλά’ σήμερα!— έχει σκάσει από το πουθενά ο αδερφός της κολλητής της. Ψηλός, όμορφος, βουτυράτος. Τι ήθελε αυτός εκεί, αφού δεν ήταν στο σχολείο; Και τι… της μιλούσε κιόλας; Γιατί της μιλούσε; Ο εξωσχολικός λοιπόν, ο μεγαλύτερος… αυτή η μάστιγα! Ο νόμος του υπονόμου: ο μεγάλος αρουραίος τρώει το μικρό χάμστερ. Είπαμε να χορέψουμε το Epitaph, όχι να γίνει ο δικός μας επιτάφιος! Είπαμε να φάμε ένα λαγό και μας έφαγε ο λαγός! Τρώμε το γκολάκι στο 90′ μέσα στην έδρα μας και αποχαιρετάμε τη διοργάνωση.
Τη Δευτέρα στο σχόλασμα επισημοποιήθηκε η ‘τυρόπιτα’ — το αντίστοιχο με τη χυλόπιτα στα ανθρώπινα όντα. Μέσα στη θολούρα του πρέπει να της είπε το τρίτο πιο ανόητο πράγμα που έχει πει σε χαμστερούλα. Εσείς όμως δείξτε λίγη κατανόηση: εκείνη τη στιγμή «ήταν η καρδιά του σε σκυλάδικο, γαρδένια που την πατάνε μανεκέν ξεσαλωμένα», όπως τραγούδησε και ο Τζιμάκος στο μέλλον.
Ήταν ένα σοβαρό disaster για τον Podycaster. Του πήρε λίγο καιρό παραπάνω, λίγες μελαγχολικές βόλτες με το ποδήλατο με φόντο το λίογερμα, μερικά σουτάκια στην μπασκέτα και κάνα δυο νταλκαδιάρικες μπαλάντες για να έρθει τελικά η θριαμβευτική επιστροφή στα εγκόσμια.
Άλλωστε είχαμε το ροκ για να ξεφεύγουμε από όλους και από όλα. Αλλά τι ήταν το ροκ; «Μήπως ο Τζάγκερ μια κουρσάρα ή η Βλαχοπούλου στη σαραντάρα;» « Άμα δεν το ‘χεις να το φοβάσαι», θα πει ο Κραουνάκης. «Κι αν είμαι ροκ μη με φοβάσαι», θα διαφωνήσει ο Παπακωνσταντίνου. Παιδιά, αποφασίστε! Μήπως είχε δίκιο ο Μικ τελικά: «It’s only rock ‘n’ roll, but I like it»;
Μήπως το ροκ το ελληνόφωνο αξίζει κι αυτό μια ευκαιρία; Εκείνες τις μέρες τα παιδιά είχαν πέσει με τα μούτρα στη δουλειά: Οι Σπυριδούλα βγάζουν το Νάιλον Ντέφια και Ψόφια Κέφια, ο Λάκης γυρνάει τα ‘Ψηλά Ρεβέρ’, ο Βασίλης τραγουδάει τον ‘Κουρσάρο’ με τα χίλια κυβικά του, και οι Φατμέ ντεμπουτάρουν με τον ‘Άσωτο Υιό’.
Αλλά αυτό που πραγματικά έσκασε σαν βόμβα ήταν ένα είδος πρώιμου below-the-line marketing, αφού κυκλοφορούσε μόνο σε κασέτες από χέρι σε χέρι πριν βγει τελικά από κάποια δισκογραφική εταιρεία. Ο Τζιμάκος που αναφέραμε πιο πάνω έκανε την εμφάνισή του τραγουδώντας, μεταξύ άλλων, για ένα μωρό με δύο κεφάλια και δύο κεραμίδια στα δυο του τα φρύδια. Οι Μουσικές Ταξιαρχίες ήταν γεγονός!
Στις σχολικές εκδρομές η κασέτα έπαιζε non-stop. Ένας από τους βασικότερους λόγους ήταν οι στίχοι σε τραγούδια όπως το ‘Ερωτικό’, όπου οι μελωδικές κιθάρες του Δρόλαπα έστρωναν το χαλί στον ανυποψίαστο ακροατή, και μετά ο Πανούσης το τραβούσε απότομα, ρίχνοντας τα καντήλια της αρκούδας! Ευλόγησον! Όπως καταλαβαίνετε, το τραγουδούσαν όλοι μαζί στη γαλαρία του πούλμαν, τσιτώνοντας τους καθηγητές.
Στα χρόνια που θα έρχονταν, ο Τζιμάκος θα γινόταν ένας από τους ραδιοφωνικούς του ήρωες με τον ‘Δούρειο Ήχο’ — μία εκπομπή με ένα αλλόκοτο ανακάτεμα μουσικής κάθε είδους και έναν αξεπέραστο, αναρχικό στη δομή λόγο. Εκεί θα ακούσει και το θρυλικό ανέκδοτο με τον Δώνη και το χέλι. Αυτό ήταν το δεύτερο καλύτερο αστείο που έχει ακούσει στη ζωή του.
Κεφάλαιο Ραδιόφωνο, λοιπόν! Ένας συμμαθητής του είχε φτιάξει έναν πειρατικό σταθμό. Πάμε λοιπόν, μετά το πρώτο ‘δάγκωμα λαμαρίνας’, για την πρώτη επαφή με τον μαγικό κόσμο του ραδιοφώνου; Λέτε εδώ να πάνε καλύτερα τα πράγματα; Να ζήσουμε κάτι από αυτά που ακούμε στο δωμάτιό μας κάθε μεσημέρι μετά το σχολείο; Καμία σχέση! Η φάση ατυχώς ήταν κάπως «συντόνισε το μικρόφωνό σου» και άλλοι τέτοιοι διάλογοι με άλλους ραδιοπειρατές που μιλούσαν μεταξύ τους για λάμπες, πυκνωτές, ραδιογωνιόμετρα και διάφορα ακαταλαβίστικα τεχνικά θέματα. Πέτσα η δουλειά! Κανείς δεν μιλούσε έτσι τότε. Η μόνη πέτσα που ήξερε ήταν του γιαουρτιού, του πρόβειου στο χωριό.
Ας δούμε όμως στα κλεφτά μία άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, ανεβαίνοντας μερικούς ορόφους στο χρόνο, και τον ήρωά μας να κατεβαίνει στο υπόγειο ενός άλλου φίλου του με πειρατικό σταθμό τοπικής εμβέλειας, όπου κάνουν ένα σοβαρό, επαγγελματικό πρόγραμμα. Περιεχόμενο αυτή τη φορά: άκρως επαγγελματικές, στοχευμένες και εξαιρετικές αφιερώσεις (αλήθεια, γιατί αφιέρωναν «εξαιρετικά») στις μπαργούμεν και τις γνωριμίες της βραδινής διασκέδασης τους στα μαγαζιά της περιοχής; Πέτυχε τίποτα, λέτε; Α, αυτά είναι επτασφράγιστα μυστικά του επαγγέλματος που ο Podycaster δεν έχει αποκαλύψει ποτέ, ούτε στον καναπέ του Studio 4. Στρείδι το χάμστερ!
Πίσω στο timeline μας.
Ο Χατζιδάκις κυκλοφορεί την ‘Πορνογραφία’ και οι Cure το Pornography — απλή συνωνυμία!. Έχουμε ντεμπούτο άλμπουμ από ονόματα όπως Metallica, Tears for Fears, Waterboys, R.E.M., Pulp, Europe, αλλά και για ένα κορίτσι από το Michigan που θα άλλαζε την ιστορία της pop: το όνομά της, Madonna Louise Ciccone.
Την προσοχή σας παρακαλώ, γιατί έρχεται σημαντικό γεγονός που θα τρελάνει τη βελόνα της πυξίδας των μουσικών προτιμήσεων του ήρωά μας! Ένα απόγευμα στο φροντιστήριο στο ‘Φάσμα’ στον Πύργο γίνεται πολλή κουβέντα για ένα τραγούδι. Ίσως πάρα πολύ κουβέντα. Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στην εποχή των περίφημων U2! Που όπως κάθε άνθρωπος, είχαν κι αυτοί τον Mπόνο τους (αστειάκι μεταγενέστερο από την καλή εποχή του Twitter, στην ίδια κατηγορία με το «Έλα ρε Αν Ντολμάς»).
Το βίντεο του τραγουδιού είχε παιχτεί στο Μουσικόραμα και είχε κάνει χαμό! Ποια ήταν η Ματωμένη Κυριακή; Γιατί ο Bono κρατούσε λευκή σημαία και μιμήθηκε το στρατιωτικό βάδισμα της χήνας; Πώς έβγαζε αυτόν τον ήχο από την κιθάρα του ο Edge και γιατί τον έλεγαν ‘The Edge’;
Κυκλοφορεί το άλμπουμ ‘Under a Blood Red Sky’, ηχογραφημένο ζωντανά στο μαγευτικό Red Rocks, σε κάτι απόκοσμους βράχους μέσα στην έρημο. Θα γίνει ο αγαπημένος δίσκος της παρέας. Θα μαζευτούν όλοι μαζί να δουν τη βιντεοκασέτα της συναυλίας, και ένα Σαββατοκύριακο στην Ψάθα θα το άκουγαν ασταμάτητα σε ένα φορητό κασετόφωνο. Ο Caster θα αποκτήσει τα παλιότερα άλμπουμ τους πριν τις μέρες της μεγάλης δόξας, και φυσικά όλα τα επόμενα, αλλά και κάθε σινγκλάκι, maxi single, παράνομο bootleg, picture disc. Το περιοδικό Time θα τους έκανε εξώφυλλο με τίτλο «Το πιο καυτό εισιτήριο της Rock».
Ένα εισιτήριο που θα αποκτούσε φυσικά και ο ίδιος στο μακρινό μέλλον: στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης ξεπροβάλλουν μέσα από ένα γιγάντιο λεμόνι. Ο Caster ήταν εκεί! Στο ΟΑΚΑ περιστρέφονται πάνω σε μία 360° σκηνή. Ο Podcyaster ήταν και πάλι εκεί!. Θα εγκαινίαζαν με τις συναυλίες τους το εντυπωσιακό Sphere στο Las Vegas. O Podycaster δεν ήταν εκεί και θα πάθαινε τρελό FOMO βλέποντας ένα σωρό influencers να ανεβάζουν stories με το κιλό μέσα από τη φοβερή αυτή σφαίρα — άτιμη κοινωνία των κοινωνικών δικτύων!.
Στις ντόπιες συναυλίες δεσπόζουν το ένα ΟΑΚΑ του Σαββόπουλου και τα δύο ΟΑΚΑ του Νταλάρα. Και οι δυο τους όμως συμμετέχουν σε κάτι μοναδικό που κλέβει τις καρδιές μέχρι και σήμερα, αφού έχει περάσει πια στη σφαίρα του θρύλου: είναι το πάρτι του Λουκιανού στη Βουλιαγμένη! Ο κόσμος στην άμμο, στη θάλασσα, στις βάρκες… Μοναδικές εικόνες! 25.000 εισιτήρια των 300 δραχμών. Πέστε και προσκυνήστε! Κι άλλοι τόσοι και παραπάνω στο μεγαλύτερο ρεβεγιόν της ιστορίας. «Θέλαμε να κάνουμε μία συναυλία έξω από τα γήπεδα», είχε πει ο Λούκυ. Η Δραπετσώνα, η Φρεαττύδα, η Μαλακάσα και η Πλατεία Νερού ούτε καν αχνοφαίνονταν ακόμη στο συναυλιακό τοπίο. Ήταν μια άλλη εποχή.
Μια εποχή που ο λαός βάδιζε αμέριμνος και ανέμελος μέσα στο μεθύσι της πολιτικής της άνεσης στη Μεταπολίτευση. Στον υπόλοιπο κόσμο συνέβαιναν κοσμοϊστορικά γεγονότα που, χωρίς να μπορεί να το προβλέψει ακόμη κανείς, ήταν η αρχή του τέλους της αναλογικής ευτυχίας: στην κραταιά Γερμανία κατασκευάζεται το πρώτο CD και στη γη των ελευθέρων παύλα πατρίδα των γενναίων ο Bill Gates βγάζει τα Windows 1.0 — με τις υγείες μας!
Ο Κώστας Κόλιας ήταν στο μπούρου μπούρου και διάλεξε το ντρίγκι ντρίγκι εδώ στον Podcaster FM. Περισσότερες φανταστικοζουμεροταριστές περιπέτειες στα επόμενα επεισόδια, όπου καραδοκούν μέσα στις σκιές και τις φυλλωσιές η προετοιμασία για τις Πανελλήνιες και η κλασσική και πολυτραγουδισμένη πενταήμερη.
Αν ήταν η πρώτη σας φορά, ακούστε και τα προηγούμενα για να ξετυλίξετε ολόκληρο το φανταστικοζουμερό κουβάρι. Ραντεβού στο επόμενο! Βάλτε σημάδια μη χαθείτε, κάντε like και subscribe κι ό,τι είπαμε!
‘Ενα σφηνάκι για ποντκαστερόγραφο
Γιατί πάμε πενταήμερη, αλλά δουλεύουμε πενθήμερο!
Τυρί για σκέψη. Chees for thought!